Bir varmış, bir yokmuş… Gökyüzünün yıldızlarla süslendiği, gecelerin masal koktuğu bir köyde, Elif adında meraklı bir kız yaşarmış. Elif’in en sevdiği şey, akşam olunca penceresinin önüne oturup gökyüzünü seyretmekmiş.
Her gece gökyüzünde kocaman, parlak bir ay belirirmiş. Elif ona sevgiyle bakar ve:
— Merhaba Ay Dede! Bugün beni görüyor musun? dermiş.
Bir gece Ay Dede gülümsemiş. Evet, yanlış duymadınız! Ay Dede gerçekten gülümsemiş.
Elif gözlerine inanamamış.
— Yoksa sen benimle konuşabiliyor musun? diye sormuş.
Ay Dede yumuşak bir sesle cevap vermiş:
— Elbette konuşabiliyorum, Elif. Ben her gece çocukları izlerim. Kim paylaşmayı seviyor, kim çalışkan, kim doğayı koruyor; hepsini görürüm.
Elif çok şaşırmış.
— O zaman bütün dünyayı mı görüyorsun?
— Her yeri değil, ama iyi kalpli çocukların ışığını görebiliyorum, demiş Ay Dede.
Bu sözler Elif’in çok hoşuna gitmiş.
Ertesi gün okulda öğretmeni, sınıfa küçük bir görev vermiş:
— Çocuklar, yarın herkes çevreyi korumak için yaptığı bir iyiliği anlatacak.
Bazı çocuklar ne yapacaklarını düşünmeye başlamış. Elif ise Ay Dede’nin sözlerini hatırlamış.
Okul çıkışında arkadaşlarıyla birlikte parka gitmiş. Parkta yerlere atılmış plastik şişeler, kağıtlar ve paketler görmüşler.
— Bunları temizleyelim mi? diye sormuş Elif.
Arkadaşları önce biraz üşenmiş.
— Ama çok fazla çöp var, demiş Mert.
Elif gülümsemiş.
— Eğer herkes bir tane toplarsa park tertemiz olur.
Bunun üzerine çocuklar işe koyulmuşlar. Kısa süre sonra park pırıl pırıl olmuş.
O gece Elif yine pencerenin önüne oturmuş.
Ay Dede her zamankinden daha parlak görünüyormuş.
— Seni gördüm Elif, demiş.
— Gerçekten mi?
— Evet. Doğayı koruyan herkes gökyüzünü de korur. Çünkü temiz bir dünya, yıldızların daha güzel görünmesini sağlar.
Elif çok mutlu olmuş.
Sonraki günlerde çocuklar başka iyilikler de yapmışlar. Susayan sokak hayvanları için su kapları koymuşlar. Kitaplarını paylaşmışlar. Yaşlı komşularına yardım etmişler.
Her gece Ay Dede gökyüzünden onları izliyormuş.
Bir gün Elif merak etmiş:
— Ay Dede, neden çocukları izliyorsun?
Ay Dede biraz düşünmüş ve cevap vermiş:
— Çünkü geleceğin dünyasını çocuklar kuracak. Bir çocuğun yaptığı küçük bir iyilik, büyüyüp kocaman bir güzelliğe dönüşebilir.
Elif başını sallamış.
— Demek ki küçük iyilikler hiç de küçük değil.
— Aynen öyle, demiş Ay Dede. Bir gülümseme, bir yardım eli, bir ağaç fidanı… Hepsi dünyayı güzelleştirir.
O gece Elif gökyüzüne bakarken yıldızların daha parlak olduğunu fark etmiş.
Belki gerçekten yıldızlar parlıyordu.
Belki de iyilik yapan insanların kalpleri gökyüzünü aydınlatıyordu.
O günden sonra Elif ve arkadaşları her gün bir iyilik yapmaya çalışmışlar. Çünkü biliyorlarmış ki Ay Dede onları izliyor, ama not almak için değil; iyiliğin ışığını görmek için.
Ve derler ki, geceleri aya dikkatlice bakarsanız, onun gülümsediğini görebilirsiniz. Çünkü Ay Dede, dünyayı güzelleştiren çocuklarla gurur duyarmış.
Ve gökyüzündeki yıldızlar kadar güzel kalpli bütün çocuklar mutlu yaşamışlar.
Gökten üç elma düşmüş; biri iyilik yapanlara, biri paylaşanlara, biri de bu masalı dinleyen çocuklara…
Çocukların gelişim düzeyine uygun, pedagojik açıdan özenle hazırlanmış farklı masallar okumak için Masalokur.net adlı eğitici çocuk masalları sitesine göz atabilirsiniz.
