Uykuyu Çok Seven Minik Ayıcığın Eğlenceli Tuvalet Macerası
Yeşil ağaçlarla çevrili, rengârenk çiçeklerin açtığı mutlu bir ormanda, Miskin adında çok tatlı bir ayıcık yaşardı. Miskin’in en sevdiği şey uzun uzun uyumaktı. Sabah güneş doğsa da, kuşlar neşeyle şarkılar söylese de, o sıcacık yatağından çıkmak istemezdi.
Annesi her sabah yumuşacık bir sesle seslenirdi:
“Haydi güzel yavrum, yeni bir gün başladı.”
Miskin gözlerini minicik açar, kocaman bir esneme yapar ve tekrar battaniyesine sarılırdı.
Bir sabah, annesi gülümseyerek ona küçük bir sır verdi.
“Artık sen büyüyorsun. Büyük ayıcıklar tuvaletlerini lazımlığa ya da tuvalete yaparlar.”
Miskin şaşkın şaşkın baktı.
“Ben de yapabilir miyim?”
“Elbette yapabilirsin. Yavaş yavaş öğreneceğiz.”
O gün annesi, odasına sevimli, kahverengi bir lazımlık koydu. Üzerinde minik bal kavanozu resimleri vardı. Miskin lazımlığı görünce çok sevindi.
“Ne kadar tatlı!”
Annesi acele etmedi. Her sabah uyanınca birlikte önce tuvalete gidiyor, sonra ellerini köpük köpük sabunla yıkıyorlardı.
İlk gün Miskin biraz çekindi.
“Ya yapamazsam?”
Annesi onu sevgiyle kucakladı.
“Önemli olan denemek. Her denemede biraz daha öğrenirsin.”
Miskin derin bir nefes aldı ve cesaretini topladı.
Ertesi gün yine denedi.
Bir sonraki gün yine…
Her denemede biraz daha rahat hissediyordu.
Bir sabah uyanınca karnında hafif bir sıkışma hissetti.
Annesinin öğrettiği gibi hemen tuvalete koştu.
Biraz bekledi.
Sonra…
Başardı!
Miskin’in gözleri mutlulukla parladı.
“Anneee! Başardım!”
Annesi alkışladı.
“Seninle gurur duyuyorum!”
O gün birlikte küçük bir başarı dansı yaptılar. Döndüler, güldüler ve kahkahalar attılar.
Artık Miskin her sabah uyanınca önce tuvalete gidiyor, sonra ellerini sabunla güzelce yıkıyordu.
Bir gün arkadaşları Tavşancık Zıpzıp, Kirpi Pıtı ve Sincap Fındık oyun oynamaya geldiler.
Miskin tam oyun oynarken yine tuvaletinin geldiğini hissetti.
Eskiden olsa oyunu bırakmak istemezdi.
Ama şimdi ne yapması gerektiğini biliyordu.
“Geliyorum arkadaşlar! Önce tuvalete gidip geleceğim.”
Arkadaşları gülümseyerek beklediler.
Birkaç dakika sonra Miskin geri geldi.
“Hazırım!”
Hep birlikte saklambaç oynadılar, koştular, güldüler ve harika bir gün geçirdiler.
Akşam olduğunda Miskin yatağına uzandı.
Annesi ona sarıldı.
“Bugün sadece tuvaleti öğrenmedin.”
“Neyi öğrendim?”
“Bedenini dinlemeyi, sabretmeyi ve büyümeyi.”
Miskin mutlu bir şekilde gözlerini kapattı.
“Ben gerçekten büyüyen bir ayıcığım.”
Pencereden ay ışığı odasına usulca süzülürken minik ayıcık huzurla uykuya daldı.
Ve o günden sonra Miskin, tuvaleti geldiğinde bunu fark ediyor, zamanında tuvalete gidiyor, ardından ellerini sabunla yıkıyor ve her yeni güne kocaman bir gülümsemeyle başlıyordu.
Çünkü büyümek, her gün küçük bir adım atmak demekti.
Masalın Mesajı
Tuvalet alışkanlığı sabır, sevgi ve düzenli denemelerle öğrenilir. Her çocuk kendi hızında büyür ve her küçük başarı büyük bir alkışı hak eder.
