Bir zamanlar, yemyeşil tepelerin arasında saklı, küçük ama huzurlu bir köyde yaşayan bir aile vardı. Bu ailenin yedi oğlu vardı. Çocuklar neşeli ama biraz da yaramazdı. Anneleri onları çok severdi, fakat bazen söz dinlemedikleri için üzülürdü.
Bir gün anne, küçük kız bebekleri için kuyudan su getirmelerini istedi. Yedi kardeş kovayı alıp kuyunun başına gittiler. Ancak şakalaşırken kovayı düşürdüler ve kovayı çıkaramayınca korkuya kapıldılar. “Şimdi annemiz bize çok kızacak!” diye düşündüler.
O sırada, uzaklardan kara bulutlar yükseldi. Çocuklar korkuyla kaçmaya başladı. Efsaneye göre, o gün annelerinin söylediği bir söz, bir dilek gibi göğe yükseldi:
“Keşke bu kadar sorumsuz olmasalar da kuş gibi uçup gitseler!”
Bir anda gökyüzü karardı ve yedi kardeş kargaya dönüştü! Siyah kanatlarıyla göğe yükseldiler ve gözden kayboldular.
Aradan yıllar geçti. Ailenin küçük kızı büyüdü. Abilerinin başına gelenleri öğrenince çok üzüldü. Onları geri getirmeye karar verdi. Annesi ve babası ona yolculuğun zor olacağını söyledi ama o kararlıydı.
Küçük kız, sabırla ve cesaretle yola çıktı. Ormanları aştı, dağları geçti. Yol boyunca birçok zorlukla karşılaştı ama asla vazgeçmedi. Çünkü kalbinde sevgi vardı.
Bir gün, gökyüzünde yedi karga gördü. Onların abileri olduğunu hissetti. Sessizce yaklaştı ve onlara sevgiyle seslendi:
“Ben sizin kardeşinizim. Sizi eve götürmeye geldim.”
Kargalar önce şaşırdı. Ama kızın içtenliği ve sevgisi onları etkiledi. Bir anda üzerlerindeki büyü çözülmeye başladı. Siyah tüyler kayboldu ve yedi kardeş yeniden insan oldu!
Hepsi birbirine sarıldı. Gözlerinden sevinç gözyaşları akıyordu.
Birlikte köylerine döndüler. Anne ve babaları çocuklarını görünce mutluluktan ağladı. O günden sonra aile, sabrın, sevginin ve düşünerek konuşmanın ne kadar önemli olduğunu hiç unutmadı.
Masalın Mesajı
Sözlerimiz güçlüdür; bazen fark etmeden kırıcı olabiliriz. Ama sevgi, sabır ve kararlılık her zorluğu aşabilir.
