Bir varmış, bir yokmuş… Uzak diyarlarda değil, çocuk seslerinin sokakları neşeyle doldurduğu, rengârenk çiçeklerin balkonları süslediği şirin mi şirin bir mahallede, Hasan Amca adında güler yüzlü bir bakkal yaşarmış. Mahalledeki herkes onu çok severmiş. Çünkü Hasan Amca yalnızca ekmek, süt, peynir ve şeker satan bir bakkal değil, aynı zamanda herkesin derdini dinleyen, çocuklara güzel öğütler veren, ihtiyaç sahiplerine yardım etmeyi seven iyi kalpli bir insanmış.
Hasan Amca’nın küçücük bakkal dükkânı, mahallenin en sevilen yerlerinden biriymiş. Kapısının üzerinde eski ama rengârenk bir tabela varmış. Raflarında çeşit çeşit yiyecekler, kavanozlarda rengârenk şekerler, sepetlerde taze meyveler bulunurmuş. Dükkâna girenleri ise her zaman aynı sıcak ses karşılarmış: “Hoş geldiniz çocuklar! Bugün yüzünüzde nasıl bir gülümseme var bakalım?”
Mahallede yaşayan çocuklar okul çıkışında sık sık Hasan Amca’nın dükkânına uğrarmış. Kimi bir kalem almak, kimi annesinin istediği ekmeği satın almak, kimi de yalnızca Hasan Amca’nın anlattığı güzel hikâyeleri dinlemek için gelirmiş.
Hasan Amca çocuklara her zaman önemli bir şey söylermiş: “Evlatlarım, insanın cebindeki para bitebilir, elindeki oyuncak kırılabilir ama güzel ahlakı, dürüstlüğü ve iyiliği hiçbir zaman kaybolmaz. Hayatta en değerli zenginlik, iyi bir insan olabilmektir.”
Çocuklar bu sözleri dikkatle dinler, sonra da gülümseyerek evlerinin yolunu tutarlarmış.
Bir Gün Dükkânda Yaşanan İlginç Olay
Bir sabah Hasan Amca erkenden dükkânını açmış. Rafları düzenlemiş, meyveleri güzelce sepetlere yerleştirmiş ve kapının önünü süpürmüş. Tam çayını demleyip oturacakmış ki kapıdan küçük Ali içeri girmiş.
Ali, mahallenin meraklı ve hareketli çocuklarından biriymiş. Elinde birkaç madeni para tutuyormuş. Hasan Amca’ya yaklaşarak, “Hasan Amca, annem bana süt almamı söyledi. Bir de kendime küçük bir çikolata almak istiyorum. Param yeter mi?” diye sormuş.
Hasan Amca gülümseyerek sütü raftan almış ve kasaya koymuş. Ali parasını uzatmış. Ancak Hasan Amca paraları sayınca küçük bir eksiklik olduğunu fark etmiş. Ali’nin parası süt almaya yetmiyormuş.
Ali’nin yüzü hemen üzülmüş. “Eyvah! Annem süt bekliyor. Ben de paramın yeteceğini sanmıştım.” demiş.
Hasan Amca çocuğun başını okşamış. “Üzülme evladım. Bugün eksik kalan kısmı ben tamamlayayım. Ama unutma, insan alışveriş yaparken parasını dikkatli saymalı ve ihtiyaçlarını öncelik sırasına göre düşünmeli. Önce süt gibi gerekli şeyleri alırız, sonra imkânımız kalırsa istediğimiz şeyleri seçeriz.” demiş.
Ali teşekkür ederek sütünü almış. Çikolatayı ise başka bir güne bırakmaya karar vermiş. O gün önemli bir şey öğrenmiş: Her istediğimiz şey, her zaman ihtiyacımız olan şey değildir.
Hasan Amca’nın Küçük İyilik Kumbarası
Aradan birkaç gün geçmiş. Bir öğleden sonra dükkâna Elif, Mehmet ve Zeynep adında üç arkadaş gelmiş. Çocukların ellerinde küçük bir kavanoz varmış.
Elif heyecanla konuşmaya başlamış: “Hasan Amca, okulumuzda ihtiyaç sahibi çocuklar için bir yardım kampanyası başlattık. Biz de harçlıklarımızdan biraz para biriktirdik. Acaba sen de bize yardımcı olur musun?”
Hasan Amca’nın gözleri sevinçle parlamış. “Elbette çocuklar! Yardımlaşmak, insanın kalbini güzelleştiren en güzel davranışlardan biridir. Bir insanın yaptığı küçük bir iyilik, başka bir insanın hayatında kocaman bir mutluluğa dönüşebilir.” demiş.
Hasan Amca hemen dükkânın bir köşesine büyükçe bir kavanoz yerleştirmiş. Üzerine de renkli harflerle “İyilik Kumbarası” yazmış. Mahalle sakinlerine kampanyadan söz etmiş. Kimi kumbaraya para bırakmış, kimi ihtiyaç sahipleri için yiyecek getirmiş, kimi de çocuklara kitap ve kırtasiye malzemeleri bağışlamış.
Birkaç hafta içinde iyilik kumbarası dolup taşmış. Toplanan yardımlar, ihtiyaç sahibi ailelere ulaştırılmış. Yardım alan çocukların yüzündeki mutluluk, bütün mahalleyi sevince boğmuş.
Hasan Amca çocuklara dönerek şöyle demiş: “Bakın evlatlarım, iyilik yapmak için zengin olmak gerekmez. Bazen bir kalem paylaşmak, bazen bir arkadaşını dinlemek, bazen de güzel bir söz söylemek bile büyük bir iyiliktir.”
Kaybolan Para ve Dürüstlüğün Gücü
Bir gün okuldan dönen Mehmet, bakkalın önünde yerde parlayan bir şey görmüş. Eğilip baktığında bunun bir miktar para olduğunu fark etmiş. Etrafına bakınmış ama paranın sahibini görememiş.
İçinden, “Bu parayla istediğim oyuncağı alabilirim.” diye geçirmiş. Fakat hemen ardından Hasan Amca’nın dürüstlükle ilgili öğütleri aklına gelmiş.
Parayı cebine koymak yerine dükkâna girmiş ve Hasan Amca’ya durumu anlatmış. Hasan Amca parayı teslim almış ve sahibini bulmak için beklemeye başlamış.
Çok geçmeden dükkâna telaşlı bir teyze gelmiş. “Hasan Bey, yolda yürürken cüzdanımdan biraz para düşürmüş olabilirim. Acaba gören oldu mu?” diye sormuş.
Hasan Amca parayı göstererek, “Sanırım aradığınız para bu olmalı.” demiş.
Kadın rahat bir nefes almış. “Evet, işte bu! Çok teşekkür ederim. Parayı bulanın kim olduğunu öğrenebilir miyim?” diye sormuş.
Hasan Amca Mehmet’i yanına çağırmış. Kadın küçük çocuğa teşekkür etmiş ve ona güzel dileklerde bulunmuş.
Mehmet o gün eve dönerken çok mutluydu. Çünkü kaybettiği bir şey olmamasına rağmen kendisini kazançlı hissediyordu. Artık dürüst olmanın insana verdiği huzurun hiçbir oyuncakla ölçülemeyeceğini anlamıştı.
Küçük Bir Fidan, Büyük Bir Mutluluk
Günlerden bir gün Hasan Amca, dükkânının önündeki boş toprağa küçük bir fidan dikmeye karar vermiş. Çocukları yanına çağırarak onlardan yardım istemiş.
Hep birlikte toprağı kazmış, fidanı dikkatlice yerleştirmiş ve can suyunu vermişler.
Zeynep merakla sormuş: “Hasan Amca, bu ağaç ne zaman büyüyecek? Ne zaman bize gölge verecek?”
Hasan Amca gülümseyerek cevap vermiş: “Bir ağaç bir günde büyümez kızım. Önce sabırla sulamak, sonra korumak ve ona zaman tanımak gerekir. Tıpkı bilgi gibi, dostluk gibi ve güzel alışkanlıklar gibi… Hepsi emek ister.”
Çocuklar bundan sonra her gün fidanı sulamaya başlamış. Yaz gelmiş, sonbahar geçmiş, kış bitmiş. Küçük fidan yavaş yavaş büyümüş. Bir süre sonra dallarında yemyeşil yapraklar belirmiş.
Mahalledeki herkes bu küçük ağacı görünce mutlu oluyormuş. Çocuklar ise birlikte başardıkları bu güzel işten büyük gurur duyuyormuş.
Hasan Amca onlara son bir öğüt vermiş: “Doğayı korumak, geleceğimizi korumaktır. Bir ağacı sulamak, yere çöp atmamak, suyu boşa akıtmamak ve hayvanlara zarar vermemek hepimizin görevidir.”
Bakkal Hasan Amca’nın Unutulmaz Öğüdü
Aradan yıllar geçmiş. Hasan Amca’nın küçük dükkânı hâlâ aynı sokakta duruyormuş. Fidan büyümüş, dalları gökyüzüne uzanmış. Çocuklar da büyümüş ama Hasan Amca’nın öğütlerini hiç unutmamışlar.
Ali ihtiyaçlarını öncelik sırasına göre seçen, Mehmet dürüstlüğüyle tanınan, Elif ve arkadaşları ise yardımlaşmayı seven insanlar olmuşlar.
Bir gün hepsi yeniden Hasan Amca’nın dükkânında buluşmuş. Hasan Amca onları görünce çok sevinmiş. “Bakın çocuklar, yıllar önce burada küçücük bir dükkânın içinde büyük hayaller kurmuştuk. Sizlere para kazanmayı değil, insan olmanın güzelliklerini öğretmek istemiştim. Çünkü insanın gerçek değeri sahip olduklarıyla değil, başkalarına kattıklarıyla ölçülür.” demiş.
Çocuklar birbirlerine bakıp gülümsemişler. O gün bir kez daha anlamışlar ki Hasan Amca’nın dükkânı yalnızca alışveriş yapılan bir yer değilmiş. Orası dostluğun, paylaşmanın, dürüstlüğün ve iyiliğin öğrenildiği sıcacık bir yuvaymış.
Ve mahallede yaşayan herkes, Bakkal Hasan Amca’nın küçük dükkânından geçerken aynı şeyi hatırlarmış: Bir insanın dünyayı güzelleştirmesi için büyük işler yapmasına gerek yoktur. Bazen küçücük bir iyilik, kocaman bir mutluluğun başlangıcı olabilir.
Gökten üç elma düşmüş. Biri iyilik yapanların, biri dürüst davrananların, biri de bu güzel masalı okuyup kalbinde iyiliğe yer açan çocukların başına düşmüş.
