Geleceğin gökyüzünde süzülen parlak kubbeli şehirlerden birinde, Jetgiller ailesi yaşıyordu:
George Jetgil, eşi Jane, çocukları Judy ve Elroy, tabii ki ailenin en tatlı robotu Rosie.
Ama bu masalda, onların daha önce hiç duymadığınız bambaşka bir macerası vardı…
Bir Sabah Gökyüzü Gıcırdadı
Bir gün sabahın erken saatlerinde, şehirdeki uçan yolların üzerinden hafif bir titreme duyuldu. Vııızzt… çinqq!
Elroy, her zamanki gibi icatlar yaptığı mini laboratuvarında bu sesi duyunca merakla yerinden fırladı.
Küçük laboratuvarının ortasında durdukça parıldayan, mavi kristal enerjisiyle çalışan tuhaf bir küre sallanıyordu.
“Bu da ne böyle?” dedi Elroy.
Küre, sanki cevap verir gibi pıt! diye ışık saçtı.
O sırada Judy içeri girdi.
“Elroy! Şehirde herkes bu garip titremeyi konuşuyor. Bazıları bunun Zaman Tutulması olduğunu söylüyor!”
Zaman Tutulması…
Yüzyılda yalnızca bir kez gerçekleşen ve zamanı incecik bir zar gibi esneten bir olay.
Elroy kristale doğru yaklaştı:
“Bu küre, zaman enerji dalgalarına tepki veriyor. Eğer hesaplamalarım doğruysa… bu aslında bir Zaman Yolu Kristali!”
Tam o anda Rosie kapıdan yuvarlanarak içeri girdi:
“Efendim, efendim! Şehirde uyarılar var. Zaman akışı istikrarsız!”
Kristal, Rosie’nin sesiyle bir anda titreyip pat diye açıldı ve içinden küçük bir hologram belirdi.
Gümüş saçlı, uzun elbiseli bir kadın:
“Ben Ursula. Zaman Yolcuları Meclisi’ndenim. Bir tehlike yaklaşıyor. Eğer müdahale edilmezse, gelecek yok olabilir…”
Sonra görüntü bir anda kayboldu.
Jetgiller Zaman Makinesi’ne Giriyor
George Jetgil işten eve döndüğünde tüm aile telaş içindeydi.
Kristal bir kez daha parladı ve Jetgiller’in evindeki servis robotlarının parçalarından kendi kendine bir platform oluşturmaya başladı.
Birkaç dakika içinde evde olmayan şey oluverdi:
Küçük, yuvarlak, mavi ışıklı bir zaman makinesi.
“Benim bugünkü iş planımda bu yoktu.” dedi George.
Jane gülümsedi: “Ailece bir zaman yolculuğuna ne dersiniz?”
Rosie gururla ışıkları parlatıp:
“Sürüş modülü ayarlanmıştır. Hepiniz lütfen içeri buyurun!” dedi.
Zamanın Dışı Diye Bir Yer
Makine çalıştı…
Gökyüzünün rengi döndü…
Zaman katmanları tıpkı saydam perdeler gibi ardı ardına açıldı…
Ve Jetgiller, hiç kimsenin bilmediği bir yere indi:
Zamanın Dışı.
Ne geçmişti ne gelecek…
Her şey aynı anda hem vardı hem yoktu.
Sonsuz beyazlıkta yürürken ayakları hiç iz bırakmıyordu.
Bir süre sonra karşılarına Ursula çıktı.
Kırık Zaman Zinciri
Ursula durumu açıkladı:
“Bir varlık, Zaman Zinciri’ni kırdı. Artık bazı anlar birbirine karışıyor.
Geleceğiniz, geçmişiniz ve bugününüz dağılmak üzere.”
Elroy şaşkınlıkla sordu:
“Bunu kim yaptı?”
Ursula gözlerini kapadı:
“Karanlıkta yaşayan bir varlık: Gölgeler Mühendisi.
Zamanı kendi isteğine göre eğip bükmek istiyor.”
Judy ürperdi.
George ise cesurca:
“Biz Jetgiller olarak yardımcı olabiliriz!” dedi.
Gölgeler Mühendisi ile Yüzleşme
Zamanın Dışı’ndaki çatlaklardan biri büyüdü.
Siyah kıvılcımlar saçan uzun parmaklı bir silüet ortaya çıktı.
Gölgeler Mühendisi, kalın bir sesle:
“Zamanı kontrol etmek isteyen siz misiniz? Geleceğin insanları… çok gürültülüsünüz.”
Jetgiller geri adım atmadı.
Elroy kristali kaldırdı:
“Bu kristal zamanın doğal akışını koruyor. Onu geri yerine koyacağız!”
Gölgeler Mühendisi öfkeyle bağırdı ve zamanı kıvırdı.
Bir anda Jetgiller kendilerini üç farklı anda buldu:
- George çocukluğunda
- Jane genç bir öğrenci halinde
- Judy ve Elroy geleceğin daha yaşlı halleri olarak
Yani herkes kendi geçmiş ve geleceğiyle yüz yüze gelmişti.
Rosie ise hâlâ aynı Rosie’ydi. Çünkü robotların zamanı yoktu.
Rosie gürledi:
“Benim aileme bulaşamazsın!”
Bir anda zaman makinesini hız moduna alıp çatlağın enerjisini çekmeye başladı.
Gölgeler Mühendisi güçsüzleşti.
Elroy kristali yere bastırdı ve kristal bir kez daha ışık verdi.
Zaman İnceliği Yeniden
Kristal Zaman Zinciri’ni onarınca çatlak kapandı.
Gölgeler Mühendisi, kıvılcımlar içinde kayboldu.
Ursula teşekkür etti:
“Siz geleceğin en cesur ailesisiniz. Bu olayı hatırlamayacaksınız ama zaman sizi her zaman koruyacak.”
Ve bir anda her şey silindi.
Eve Dönüş ve Bir Deja Vu
Jetgiller gözlerini açtığında evlerindeydiler.
Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi.
George: “Garip… Bugün hafif bir rüya gördüm sanki.”
Jane: “Ben de…”
Judy: “Ben de…”
Elroy gülümsedi: “Ben de!”
Rosie ise mutfağın kapısından bakıp göz kırptı:
“Zaman yolculuğu iştah açar efendim. Kahvaltı hazır.”
Ve Jetgiller, farkında olmadıkları kahramanlıklarının üzerine güzel bir kahvaltı yaptılar.
Ama Elroy, odasına gidip çalışma masasının üzerinde hafif mavimsi bir toz gördü.
Dokunduğunda parıldadı.
Bir an için, hiç kimseye söylemediği bir cümle duydu:
“Zaman, sizi unutmaz.”
Ve masal burada biter… ama Jetgiller’in zamanla olan bağı hiç bitmez.
