Uykusever Ormanı’nda yaşayan Pofuduk adında bir ayı vardı. Pofuduk’un en sevdiği şey uyumaktı. Güneş doğarken uyur, güneş batarken yine uyurdu. Ormandaki diğer hayvanlar çalışırken o, yosunlu taşın üstünde horul horul uyumayı tercih ederdi.
Bir sabah Pofuduk, rüzgârın sürüklediği garip bir şeyle uyandı. Bu, uzun, parlak ve çizgili bir kravattı. Merakla boynuna doladı. Kravat, Pofuduk’a hiç beklemediği kadar yakıştı.
Aynı gün ormanda tuhaf bir şey oldu. Hayvanlar Pofuduk’u görünce fısıldaşmaya başladı:
“Çok ciddi görünüyor…”
“Kesin önemli biri!”
Pofuduk bu ilgiyi sevdi. Artık kravatı takıyor, ama yine hiçbir iş yapmıyordu. Sadece önemli biri gibi dolaşıyordu.
Bir gün ormanın en yaşlı kaplumbağası ona yaklaştı:
“Kravat takan biri, örnek olmalı,” dedi.
Tam o sırada küçük sincap ağlayarak geldi. Fırtına yuvasını yıkmıştı. Kimse yardım edecek kadar güçlü değildi.
Pofuduk kaçmak istedi…
Ama kravat boynunu biraz sıktı sanki.
İlk kez düşündü:
“Belki de tembellik, cesaretten daha ağırdır.”
Yavaşça ayağa kalktı. Ağaç dallarını taşıdı, taşları yuvarladı. Yoruldu, ama durmadı. Akşam olduğunda sincap yuvasına kavuşmuştu.
Pofuduk kravatını çıkardı, yere bıraktı.
Ama ormandaki herkes onu alkışladı.
Ertesi gün Pofuduk yine biraz uyudu
Ama artık biri yardıma ihtiyaç duyduğunda ilk uyanan oydu.
Ve ormanda şu söz yayıldı:
Gerçek değer, boyunda değil; davranıştadır.
