Bir zamanlar, gizem çözmeyi çok seven Scooby-Doo ve arkadaşları — Shaggy, Fred, Daphne ve Velma — Gizem Makinesi adlı renkli minibüsleriyle yeni bir maceraya doğru yola çıkmışlardı.
O gün şehirde tuhaf bir olay vardı. Kasabanın en ünlü pizzacısı olan Mutlu Dilim Pizza Dükkânı’nda yapılan pizzalar birer birer kayboluyordu! Üstelik kimse hırsızı görmemişti.
“Ruh roh! Pizzalar kayboluyorsa bu çok ciddi bir durum!” dedi Scooby-Doo, karnı guruldayarak.
Shaggy başını salladı.
“Evet dostum… Bu bir gizem değil, bir FELAKET!”
Arkadaşları pizzacıya gidince dükkân sahibi üzgün bir şekilde onları karşıladı.
“Her gece pizzalarımı hazırlıyorum ama sabah geldiğimde tepsiler boş oluyor,” dedi. “Kapılar kilitli, camlar sağlam… Kim yaptığını anlayamıyorum.”
Velma gözlüğünü düzeltti.
“Demek ki dikkatli gözlem yapmamız gerekiyor. Her gizemin bir ipucu vardır.”
İpuçlarının Peşinde
Ekip dükkânı incelemeye başladı. Fred yerde küçük un izleri fark etti. Daphne ise arka kapının yanında minik ayak izleri buldu.
Scooby burnunu yere yaklaştırdı.
“Rrr… Pizza kokusu!”
Scooby ve Shaggy kokuyu takip ederek dükkânın arkasındaki parka kadar gittiler. Ağaçların arasında küçük bir kulübe vardı.
Kapıyı açtıklarında şaşkına döndüler.
İçeride korkutucu bir canavar yoktu… Sadece üç küçük sokak köpeği vardı! Önlerinde de yarım kalmış pizzalar duruyordu.
Köpekler korkmuş görünüyordu.
Velma gülümsedi.
“Gizem çözüldü! Bunlar aç kalmış yavru köpekler. Gece pizzaların kokusunu alıp içeri girmişler.”
Gerçek Ders
Pizzacı önce şaşırdı ama sonra yumuşadı.
“Demek aç oldukları için yapmışlar…” dedi.
Scooby kuyruğunu salladı.
“Ruh roh… Aç olmak kötü bir şey.”
Daphne önerdi:
“Belki de onlar için küçük bir mama köşesi yapabiliriz.”
Pizzacı bunu kabul etti. Dükkânın yanına köpekler için su ve mama koydu. O günden sonra pizzalar kaybolmadı çünkü artık kimse aç değildi.
Scooby’ye ise özel bir ödül verildi: kocaman bir sebzeli pizza!
Shaggy kahkaha attı.
“Görüyor musun Scoob? Bazen gizemlerin çözümü korku değil, merhamettir.”
Scooby ağzı doluyken konuştu:
“Scooby-Dooby-Doo!”
