Bir zamanlar, yemyeşil çimenlerle kaplı, rengârenk çiçeklerin dans ettiği Kelebek Vadisi’nde iki tavşan yaşarmış. Birinin adı Pamuk, diğerinin adı ise Pofudukmuş.
Pamuk çalışkan, sabırlı ve yardımsever bir tavşanmış. Pofuduk ise neşeli ama biraz aceleciymiş. İkisi de en iyi arkadaşmış ve her sabah birlikte havuç toplamaya çıkarlarmış.
Bir gün ormanın derinliklerinde, bugüne kadar gördükleri en büyük havuç tarlasını bulmuşlar. Toprak o kadar bereketliymiş ki, iri iri havuçlar güneş ışığında altın gibi parlıyormuş.
Pamuk sevinçle,
“Bugün hepimize yetecek kadar havuç var!” demiş.
Pofuduk ise heyecanla koşup en büyük havuçları toplamaya başlamış. Kısa sürede kucağı dolmuş.
Tam o sırada yaşlı kirpi yanlarına gelmiş.
“Yavrular,” demiş, “Kış yaklaşırken ben de biraz yiyecek toplayabilir miyim? Artık eskisi kadar hızlı yürüyemiyorum.”
Pamuk hiç düşünmeden sepetindeki havuçların bir kısmını kirpiye uzatmış.
Pofuduk ise sepetine sıkıca sarılmış.
“Ben çok yoruldum. Bunları paylaşamam.” demiş.
Kirpi üzülmeden gülümsemiş.
“Paylaşan hiçbir zaman fakirleşmez.” diyerek yoluna devam etmiş.
Aradan birkaç gün geçmiş.
Gökyüzünü kara bulutlar kaplamış. Şiddetli bir yağmur başlamış. Rüzgâr öyle kuvvetli esmiş ki Pofuduk’un sakladığı havuçların bulunduğu küçük yuva suyla dolmuş. Topladığı havuçların çoğu çürümüş.
Pamuk’un yuvası ise ormanın yüksek tarafındaymış. Üstelik komşuları da ona yardım etmiş. Çünkü Pamuk daha önce herkese yardım etmişti.
Pofuduk aç kalacağını düşünerek üzülmüş.
Utanarak Pamuk’un kapısını çalmış.
“Arkadaşım… Ben hata yaptım. Paylaşsaydım bugün yalnız kalmazdım.”
Pamuk sıcak bir gülümsemeyle kapıyı açmış.
“Gerçek dostluk paylaşınca büyür.” demiş.
Sonra sofraya taze havuçlar, marullar ve tatlı yoncalar koymuş.
O gün birlikte yemek yemişler.
Ertesi sabah Pamuk, Pofuduk’a yeni bir fikir vermiş.
“Gelin bundan sonra hep birlikte ekip biçelim. Birimizin çok, diğerimizin az olacağına; hepimizin yeterince olsun.”
Bu fikir kısa sürede tüm ormana yayılmış.
Sincaplar ceviz toplamış.
Kirpiler mantar bulmuş.
Kuşlar tohum getirmiş.
Kaplumbağalar sebzeleri sulamış.
Sonbahar geldiğinde ormanda hiç kimse aç kalmamış.
Pofuduk ise artık bulduğu her nimeti önce paylaşmayı öğrenmiş. Çünkü anlamış ki en büyük zenginlik, dolu bir sepet değil; paylaşan bir kalptir.
O günden sonra Kelebek Vadisi’nde yaşayan herkes birbirine yardım etmiş. Çocuk tavşanlar da büyüklerinden şu sözü öğrenmiş:
“Paylaşılan mutluluk çoğalır, paylaşılan iyilik dünyayı güzelleştirir.”
Ve gökyüzündeki yıldızlar, o gece her zamankinden daha parlak parlamış.
Masalın Ana Fikri
Gerçek zenginlik sahip olduklarımızı biriktirmekte değil, ihtiyaç sahipleriyle paylaşabilmektedir. Paylaşan insanlar ve paylaşan dostlar, zor zamanlarda da birbirlerine umut olurlar.
Gökten üç havuç düşmüş…
Biri paylaşmayı seven çocuklara,
Biri iyilik yapanlara,
