Bir varmış bir yokmuş…
Güneşli bir bahar sabahında, yemyeşil bir çayırda yaşayan Çalışkan Karınca Kıpır varmış. Kıpır gün boyu durmadan çalışır, bulduğu her yiyeceği yuvasına taşırmış. “Kış gelmeden her şeyi toplamalıyım,” dermiş hep.
Aynı çayırda, kırmızı benekli kanatlarıyla uçuşan Uğur Böceği Pıtırcık yaşarmış. Pıtırcık neşeli, yardımsever ama biraz da hayalperestmiş. Çiçekten çiçeğe konar, çevresine gülümseme saçarmış.
Bir gün Kıpır, kocaman bir buğday tanesi bulmuş. Onu yuvasına taşırken Pıtırcık yanına konmuş.
“Merhaba Kıpır! Ne kadar büyük bir buğday bulmuşsun!” demiş.
Kıpır gururla,
“Evet, bunu kendim buldum. Hepsi benim,” demiş ve yoluna devam etmiş.
Pıtırcık biraz üzülmüş ama bir şey dememiş.
Aradan günler geçmiş. Bir gün şiddetli bir rüzgâr çıkmış. Pıtırcık rüzgârda savrulmuş ve kanadı incinmiş. Uçamaz olmuş. Aç ve yorgun bir halde bir yaprağın altına sığınmış.
O sırada Kıpır oradan geçiyormuş. Pıtırcık’ı görünce durmuş.
“İyi misin?” diye sormuş.
Pıtırcık utangaçça,
“Biraz açım ve uçamıyorum,” demiş.
Kıpır düşünmüş… Sonra yuvasından bir parça buğday getirmiş.
“Bunu paylaşabiliriz,” demiş.
“Paylaşınca azalmıyor, dostluk artıyor.”
Pıtırcık çok sevinmiş.
“Teşekkür ederim Kıpır. İyileşince sana yardım edeceğim,” demiş.
Günler sonra Pıtırcık iyileşmiş. Bu kez o, Kıpır’a çayırdaki en iyi yiyecekleri bulmasında yardım etmiş. Artık her şeyi birlikte yapıyorlarmış.
Kıpır şunu öğrenmiş:
Paylaşmak zayıflatmaz, güçlendirir.
Pıtırcık da şunu:
Gerçek dostluk zor günde belli olur.
O günden sonra çayırda herkes onları konuşmuş:
Paylaşmayı bilen, mutlu iki dostu…
Gökten üç elma düşmüş:
Biri paylaşmayı öğrenen çocuklara,
Biri dostluğun değerini bilenlere,
Biri de bu masalı dinleyenlere
