Bir varmış, bir yokmuş…
Yumuşacık çimenlerin olduğu bir ormanda Minik bir fil yaşarmış.
Minik filin burnu çok büyükmüş.
Burnu sallanır, burnu uzanır, burnu kıpır kıpır oynarmış.
Minik fil burnuna bakar ve düşünürmüş:
“Benim burnum neden bu kadar büyük?”
Annesi gülümsemiş
“Çünkü sen özelsin,” demiş.
Bir gün Minik fil yürürken susamış.
Burnunu uzatmış…
Suuuu…
Burnuyla su içmiş.
Sonra bir yaprak düşmüş.
Burnu yaprağı yakalamış.
Hop!
Bir kelebek uçmuş.
Burnu kelebeği selamlamış.
Merhaba kelebek
Minik fil çok mutlu olmuş.
“Burnum benimle oyun oynuyor!” demiş.
Akşam olunca annesi Minik fili kucağına almış.
Burnunu okşamış.
Minik fil gözlerini kapatmış
Büyük burnu,
yumuşak kalbiyle birlikte
tatlı bir uykuya dalmış.
Ve Minik fil bilmiş ki:
Büyük burnu, onu çok mutlu eden bir burnuymuş.
