Bir varmış bir yokmuş…
Rafadan Tayfa’nın yaşadığı mahallede güneşli, sakin bir sabahmış. Akın, Hayri, Kamil, Mert ve Sevim her zamanki gibi mahallede buluşmuşlar.
Hayri sabırsızca:
“Hadi bir şeyler yapalım, çok sıkıldım!” demiş.
Mert düşünmüş:
“Sabırla yapılan işlerin sonucu daha güzel olur.”
Ama Hayri hemen itiraz etmiş:
“Sabır çok zor!”
Tam o sırada Basri Amca elinde eski bir kese ile yanlarından geçiyormuş. Çocukların tartışmasını duyunca gülümsemiş.
“Size bir Sabır Taşı göstereyim mi?” demiş.
Çocuklar merakla peşine takılmış. Basri Amca, taşın üstünde küçük bir yazı olan bir taş çıkarmış:
“Bekleyen kazanır.”
Basri Amca anlatmış:
“Bu taş sihirli değil. Ama sabırlı olanın doğruyu bulmasına yardım eder.”
Akın:
“Peki nasıl kullanacağız?” diye sormuş.
Basri Amca:
“Bir iş yaparken acele etmeyin, sırayla konuşun, birbirinizi dinleyin.”
O gün çocuklar bir uçurtma yapmaya karar vermiş.
Hayri hemen ipi çekmek istemiş ama uçurtma düşmüş.
Kamil dikkatlice çubukları bağlamış.
Sevim renkli süsler eklemiş.
Mert herkesin fikrini dinlemiş.
Akın da parçaları birleştirmiş.
Bu kez acele etmemişler.
Uçurtma gökyüzüne yükselince Hayri sevinçle bağırmış:
“Gerçekten sabır işe yarıyormuş!”
Basri Amca uzaktan gülümsemiş:
“Sabır, en güzel başarıların gizli anahtarıdır evlatlar.”
O günden sonra Rafadan Tayfa, bir işe başlamadan önce durup düşünmeyi öğrenmiş.
Sabırla yapılan işler hem daha güzel olur, hem de dostluğu güçlendirir.
Masal da burada mutlu mutlu bitmiş
