Bir varmış, bir yokmuş…
Güzel bir Anadolu kasabasında Ali adında küçük bir çocuk yaşarmış. Ali her sabah babasıyla birlikte erkenden kalkar, fırından taze simitleri alır ve okuldan önce sokak sokak dolaşıp simit satarmış.
Ali simitleri çok severmiş. Ama daha çok simitlerini kimseyle paylaşmayı sevmezmiş.
“Bu simitler satılık, paylaşılırsa biter,” dermiş kendi kendine.
Bir gün, kasabanın meydanında simit satarken, yanına üstü başı biraz eski olan bir çocuk gelmiş. Çocuğun adı Mehmet’miş.
“Bir simit alacak param yok ama çok açım,” demiş utangaçça.
Ali simit sepetine bakmış. Sepeti hâlâ doluymuş ama yine de vermek istememiş.
— “Üzgünüm, satmam lazım,” demiş ve arkasını dönmüş.
Mehmet sessizce uzaklaşmış.
O akşam Ali eve gittiğinde, annesi sofraya az yemek koymuş.
“Bugün komşumuzun hiç yemeği yoktu, onlarla paylaştık,” demiş gülümseyerek.
Ali biraz aç kalmış ama annesinin yüzündeki huzuru fark etmiş.
Gece rüyasında Ali, kocaman bir simit dağının tepesinde yalnız başına oturuyormuş. Ne kadar çok simidi olsa da kimse onunla konuşmuyormuş. Uyandığında içi biraz burukmuş.
Ertesi sabah yine simit satarken Mehmet’i aynı yerde görmüş. Bu kez Mehmet yere oturmuş, çok yorgun görünüyormuş.
Ali duraklamış.
Sepetine bakmış…
Sonra Mehmet’e…
Bir simit alıp uzatmış.
“Al, bunu sen ye,” demiş.
Mehmet’in gözleri parlamış.
“Gerçekten mi?” demiş sevinçle.
“Evet,” demiş Ali, gülümseyerek.
O an Ali’nin içi ısınmış.
Sanki kalbi de gülümsüyormuş.
O günden sonra Ali, simit satarken paylaşmayı da öğrenmiş. Aç olanla paylaşmış, ihtiyacı olana yardım etmiş. İlginçtir ki simitleri eskisinden daha çabuk satılır olmuş.
Babası bir gün ona:
“Oğlum, bereket paylaştıkça artar,” demiş.
Ali artık bunu çok iyi biliyormuş.
Ve o kasabada herkes onu şöyle tanımış:
“Paylaşmayı bilen simitçi Ali.
Masalın Verdiği Değer
Paylaşmak, sevgiyi ve mutluluğu çoğaltır.
