Uzak diyarların birinde, çam ve meşe ağaçlarının gökyüzüne değdiği yemyeşil bir ormanın kıyısında küçük bir kulübe vardı. Bu kulübede Hansel ve Gretel adında iki kardeş yaşıyordu. Hansel meraklı ve düşünmeyi seven bir çocuktu; Gretel ise dikkatli, sabırlı ve çok iyi gözlem yapan bir kızdı. İkisi de birbirini çok sever, ne olursa olsun birlikte hareket ederdi.
Aileleri yoksuldu ama sevgiyle doluydu. Babaları oduncuydu, anneleri ise evde ekmek yapar, bahçede sebze yetiştirirdi. Anne ve babaları onlara her zaman şunu söylerdi:
“Zenginlik altınla değil, akılla ve iyi kalple olur.”
Bir sonbahar sabahı, ormanda garip bir sessizlik vardı. Kuşlar daha az ötüyor, rüzgâr farklı bir şekilde esiyordu. Babaları çocukları yanına çağırdı.
“Bugün ormanın içlerine odun toplamaya gideceğiz,” dedi.
Ama yüzündeki endişe, çocukların gözünden kaçmadı.
Ormanda ilerlerken sis kalınlaştı. Hansel yol boyunca ceplerindeki küçük taşları fark ettirmeden yere bırakıyordu. Gretel bunu görünce fısıldadı:
“Ne yapıyorsun?”
“Her ihtimale karşı,” dedi Hansel. “Dönüş yolunu bulmak için.”
Bir süre sonra oduncu, çocuklara kısa bir mola vereceğini söyledi. Ama saatler geçti, babaları geri dönmedi. Sis daha da koyulaştı. Gretel korktu ama paniklemedi. Hansel’in bıraktığı taşları izleyerek yürümeye başladılar. Ne yazık ki sis taşların çoğunu örtmüştü.
Gün batarken, ormanın derinliklerinde ışıl ışıl bir ev gördüler. Ev, renkli camlardan yapılmıştı ve etrafı şeker değil, kitaplarla ve ahşap oyuncaklarla süslenmişti. Kapıyı yaşlı bir kadın açtı. Sesi yumuşaktı ama gözleri çok dikkatli bakıyordu.
“Kayboldunuz mu çocuklar?” diye sordu.
Gretel kibarca cevap verdi: “Evet ama birlikteyiz.”
Kadın onları içeri davet etti. Evde her şey düzenliydi. Raflarda kitaplar, masalarda yapbozlar, duvarda saatler vardı. Kadın kendini Bilgelik Nine olarak tanıttı.
“Burada kalan çocuklar öğrenir,” dedi. “Ama acele edenler kalamaz.”
Hansel ve Gretel burada birkaç gün kaldı. Bilgelik Nine onlara bilmeceler soruyor, sabır oyunları oynatıyordu. Hansel hızlı cevap vermek istiyor ama hata yapıyordu. Gretel ise dinliyor, düşünüyor ve doğruyu buluyordu.
Bir gece Gretel fark etti ki, Bilgelik Nine aslında kötü biri değildi ama çocukların düşünmeden hareket edip etmediğini test ediyordu. Sabırsız olanlar, ormanda yolunu kaybedip tekrar tekrar aynı yere dönüyordu.
Ertesi gün Gretel cesaretle konuştu:
“Biz öğrenmek istiyoruz ama özgür de olmak istiyoruz.”
Hansel ekledi: “Hatalarımızdan ders alıyoruz.”
Bilgelik Nine gülümsedi. Evin duvarları bir anda saydamlaştı ve ormanın yolları görünür oldu.
“Gerçek büyü,” dedi Nine, “birlikte düşünebilmek, sabırlı olmak ve korku karşısında aklını kullanabilmektir.”
Onlara ışık saçan küçük bir pusula verdi.
“Bu pusula yön değil, doğru kararları gösterir,” dedi.
Kardeşler pusulayı takip ederek ormandan çıktılar. Babaları onları kulübede endişeyle bekliyordu. Meğer o gün sis yüzünden yolu kaybetmiş ama hemen aramaya çıkmıştı.
Hansel ve Gretel başlarından geçenleri anlattılar. Babaları onları sıkıca sarıldı. O günden sonra ailece daha çok konuştular, plan yaptılar ve birbirlerini daha dikkatli dinlediler.
Hansel düşünmeyi, Gretel ise bildiklerini paylaşmayı sürdürdü. Orman artık onlar için korkutucu değil, öğreten bir yer olmuştu.
Ve pusula?
O hâlâ Hansel ile Gretel’in kalbindeydi.
Çünkü doğru yön, her zaman akıl ve iyilikle bulunurdu.
