Bir varmış, bir yokmuş…
Yumuşacık çimenlerin olduğu, rengârenk çiçeklerle dolu bir ormanda küçük bir kaplumbağa yaşarmış.
Adı Mino’ymuş.
Mino çok tatlı, çok meraklı bir kaplumbağaymış.
Her sabah güneş doğunca dışarı çıkar, etrafına bakar ve:
“Merhaba güneş
Merhaba kuşlar
Merhaba çiçekler dermiş.
Bir gün Mino, gökyüzünde uçan kuşları izlemiş.
Kuşlar pır pır kanat çırpıyor, bulutların arasında neşeyle dolaşıyormuş.
Mino içinden geçirmiş:
“Keşke ben de uçabilsem…”
Yavaşça başını kaldırmış ve sormuş:
“Acaba ben de uçabilir miyim?”
Önce minik tavşanla konuşmuş.
“Tavşan kardeş, ben uçabilir miyim?” demiş.
Tavşan gülümsemiş
“Sen çok güzel yürüyorsun Mino. Uçamasan da çok özelsin,” demiş.
Sonra küçük kuşun yanına gitmiş.
“Kuş kardeş, bana uçmayı öğretir misin?” diye sormuş.
Kuş kanatlarını çırpmış
“Uçmak benim işim. Senin işin de sabırla yürümek,” demiş.
Mino biraz düşünmüş…
Biraz üzülmüş…
Ama sonra etrafına bakmış.
Çiçekleri fark etmiş
Kelebekleri görmüş
Toprağın kokusunu duymuş
“Ben bunların hepsini yavaş yavaş keşfediyorum,” demiş.
O anda yaşlı kaplumbağa Nine gelmiş.
“Mino,” demiş yumuşak bir sesle,
“Her canlının bir yeteneği vardır. Senin yeteneğin sabır, sevgi ve güçlü olmandır.”
Mino gülümsemiş
Kabuğuna sevgiyle dokunmuş.
“Ben kaplumbağayım.
Yavaşım.
Ama mutluyum,” demiş.
O günden sonra Mino, uçmak istememiş.
Koşmamış.
Kendini başkalarıyla karşılaştırmamış.
Her gün
Yürümüş
Oynamış
Gülmüş
Dinlenmiş
Ve çok mutlu bir kaplumbağa olmuş.
Masal da burada bitmiş.
Gökten üç yıldız düşmüş
Biri Mino’ya,
Biri sana,
Biri de güzel rüyalarına…
