Kış o yıl erken gelmişti. Elazığ’ın sokaklarını ince bir kar tabakası kaplamış, sabahları nefesler buhar olup havaya karışmaya başlamıştı. Okul yolunda yürüyen çocukların çoğu kalın montlar, atkılar ve renk renk eldivenler takıyordu.
Ali de annesinin ördüğü lacivert eldivenleriyle yürüyordu. Eldivenleri sıcacıktı ama biraz da büyüktü; annesi “Seneye de giyersin,” demişti gülerek.
Ali sınıfa girdiğinde herkes yerini almıştı. Ama arka sırada oturan Mehmet’in elleri cebindeydi. Teneffüste bahçeye çıkıldığında Ali, Mehmet’in ellerini cebinden hiç çıkarmadığını fark etti.
“Mehmet, neden kartopu oynamıyorsun?” diye sordu.
Mehmet hafifçe gülümsedi. “Eldivenim yok,” dedi. “Geçen sene küçülmüştü.”
Ali bir an durdu. Kendi ellerine baktı. Eldivenleri sıcacıktı. Çıkarmayı düşündü ama sonra içinden bir ses, “Üşürsün,” dedi. Başka bir ses ise “Ama o daha çok üşüyor,” diyordu.
O gün ders boyunca Ali’nin aklı karıştı. Öğretmenleri paylaşmanın ve yardımlaşmanın öneminden bahsederken Ali’nin kalbi daha hızlı atmaya başladı.
Teneffüs zilinde Ali eldivenlerinden birini çıkardı ve Mehmet’in yanına gitti.
“Al,” dedi. “Birini sen tak. Ben de birini takarım. İkimiz de biraz ısınırız.”
Mehmet şaşırdı. “Ama senin de üşüyecek elin…”
Ali omuz silkti. “Bir elimi cebime koyarım. Hem koşarsak ısınırız.”
Mehmet eldiveni taktı. Yüzünde öyle bir gülümseme vardı ki Ali o an hiç üşümediğini fark etti.
O günden sonra sınıfta bir değişim başladı. Ertesi hafta bir arkadaşları fazla atkısını getirdi. Başka biri küçük gelen beresini paylaştı. Öğretmenleri bu davranışları görünce sınıfa küçük bir “Paylaşım Kutusu” koydu. İhtiyacı olan alıyor, fazlası olan bırakıyordu.
Aylar sonra bahar geldiğinde Mehmet’in artık kendi eldivenleri vardı. Ama Ali’nin verdiği o tek eldiveni hiç unutmadı.
Ali de bir şey öğrenmişti:
Bazen bir insanı ısıtan şey, kalın bir eldiven değil; paylaşılan bir iyiliktir.
Ve o kış, en çok ısınan şey eller değil, kalpler olmuştu.
Ebeveyn Notu
Bu hikaye, çocuklara paylaşmanın ve empati kurmanın değerini doğal bir olay üzerinden anlatır. Kış mevsiminde geçen sade bir sahne, küçük bir iyiliğin nasıl büyük bir etki oluşturabileceğini gösterir. Hikayeyi okuduktan sonra çocuğunuzla “Sen olsaydın ne yapardın?” gibi sorular üzerine konuşabilirsiniz. Böylece hem duygu farkındalığını hem de problem çözme becerisini destekleyebilirsiniz. Ayrıca ihtiyaç sahiplerine yardım etmenin farklı yolları hakkında sohbet ederek aile içinde yardımlaşma bilincini güçlendirebilirsiniz. Bu hikaye, karakter eğitimi ve değerler gelişimi için uygun bir içerik sunar.
