Sude, üçüncü sınıfa giden neşeli ve meraklı bir öğrenciydi. Resim yapmayı çok sever, defterlerinin kenarlarını çiçekler ve yıldızlarla süslerdi. Ama Sude’nin küçük bir sorunu vardı: bazen ödevlerini unutuyordu.
Bir pazartesi günü öğretmeni,
“Çocuklar, yarına matematik defterinizdeki alıştırmaları yapmayı unutmayın,” dedi.
Sude başını salladı ama eve gidince tabletinde oyun oynamaya daldı. Annesi,
“Sude, ödevin var mı?” diye sorduğunda,
“Birazdan yapacağım,” dedi.
Ama o “birazdan” hiç gelmedi.
Ertesi sabah sınıfta herkes defterini çıkarırken Sude’nin kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. Ödevini unutmuştu.
Öğretmeni defterleri kontrol ederken Sude utangaç bir sesle,
“Öğretmenim… ödevimi yapmayı unuttum,” dedi.
Öğretmeni kızmadı. Gülümseyerek,
“Hepimiz hata yapabiliriz Sude. Önemli olan, bu hatadan ne öğrendiğimizdir,” dedi.
Teneffüste Sude çok düşündü. Arkadaşı Elif yanına gelip,
“Ben ödevlerim için küçük bir liste yapıyorum. Çok işe yarıyor,” dedi.
O gün eve gider gitmez Sude renkli bir kâğıda şunları yazdı:
Ödevleri deftere yaz
Eve gelince dinlen, sonra ödev yap
Bitince kontrol et
Bu listeyi masasının üzerine astı.
Bir hafta sonra öğretmeni,
“Bugün ödevlerini eksiksiz yapan var mı?” diye sorduğunda Sude gururla defterini kaldırdı.
Artık Sude biliyordu ki sorumluluk almak, onu daha mutlu ve özgüvenli biri yapıyordu.
Ve unutulan o ödev, Sude için çok önemli bir ders olmuştu
