Mert, her sabah annesiyle birlikte okula yürüyerek giderdi. Aynı sokaktan, aynı ağaçların altından geçerlerdi. Sokak sessiz olurdu ama her gün mutlaka gördükleri biri vardı.
Köşedeki bankta oturan, bastonlu bir amca.
Amcanın saçları bembeyazdı. Sabahları erkenden gelir, bankta oturur, kuşlara bakardı. Mert onu görür ama hep başını öne eğip hızlıca yürürdü. Ne annesine bakar ne de amcaya.
Bir sabah annesi durdu ve sordu:
“Mert, o amcayı her gün görüyoruz. Hiç fark ettin mi?”
Mert omuz silkti.
“Evet ama tanımıyorum.”
Annesi gülümsedi.
“Tanımamak, selam vermemek için bir sebep değildir. Bazen küçük bir ‘günaydın’, birinin bütün gününü güzelleştirir.”
Mert biraz düşündü ama bir şey söylemedi.
Ertesi sabah yine aynı bank, aynı amca…
Mert’in kalbi hızlı hızlı attı. İçinden:
“Ya cevap vermezse?” diye geçirdi.
Tam geçip gidecekken annesi fısıldadı:
“Denemek ister misin?”
Mert derin bir nefes aldı, başını kaldırdı ve kısık bir sesle:
“Günaydın amca…” dedi.
Amca bir an şaşırdı. Sonra yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.
“Günaydın evlat. Ne güzel bir ses duymak sabah sabah.”
Mert şaşırdı. Amca konuşkandı, sıcak ve nazikti. Kuşlardan, havanın güzelliğinden bahsetti. Mert okula giderken kendini daha mutlu hissediyordu.
Günler geçtikçe Mert her sabah:
“Günaydın amca!” demeyi alışkanlık haline getirdi.
Bir gün bank boştu. Amca yoktu.
Mert üzülerek sordu:
“Anne, amca nerede?”
Annesi:
“Hastaneye gitmiş olabilir.” dedi.
Ertesi gün amca geri geldi. Mert koşarak:
“Günaydın! Dün sizi göremedim, merak ettim.” dedi.
Amcanın gözleri doldu.
“Beni merak eden biri olduğunu bilmek çok güzel.” dedi.
Mert o gün şunu anladı:
Bir selam, sadece bir kelime değil; bir iyiliktir.
Ve iyilik, büyüdükçe çoğalır.
