Bir varmış, bir yokmuş…
Yumuşacık bir odada,
yumuşacık bir yatağın yanında
küçük, kahverengi bir oyuncak ayı yaşarmış.
Ayının adı Mino‘ymuş.
Mino’nun kulakları yuvarlak,
burnu minicik,
patileri ise pamuk gibiymiş.
Her gece Mino, yatağın kenarında otururmuş.
Önce etrafına bakarmış.
“Her şey tamam mı?”
Pencereden ay ışığı süzülürmüş.
Mino fısıldarmış:
“İyi geceler, ay ışığı…”
Sonra perde hafifçe sallanırmış.
“İyi geceler, perde…”
Odada küçük bir saat varmış.
Tik tak…
Tik tak…
Mino gülümser:
“İyi geceler, saat…”
Sonra Mino yatağa yaklaşırmış.
Yatağın içi sıcacıkmış.
Mino battaniyenin altına girermiş.
Önce minicik patilerini koyarmış.
Sonra başını yastığa bırakırmış.
“Pof…”
Mino derin bir nefes alırmış.
İçineee…
Dışınaaa…
İçineee…
Dışınaaa…
O sırada ay ışığı Mino’nun yüzüne dokunmuş.
“Uyu artık küçük ayı,” demiş ay ışığı.
Mino gözlerini yavaşça kapatmış.
Ama tam uyuyacakken…
“Pıt!”
Minik bir ses duymuş.
Mino gözlerini biraz açmış.
“Kim o?”
Meğer odanın köşesindeki küçük yıldız ışığıymış.
Yıldız ışığı parıldamış.
Pırıl pırıl…
“Ben buradayım,” demiş.
Mino gülümsemiş.
“İyi geceler, küçük yıldız.”
Sonra gözlerini tekrar kapatmış.
Dışarıda rüzgâr usulca esmiş.
Huuuu…
Huuuu…
Mino’nun battaniyesi sıcacıkmış.
Yastığı yumuşacıkmış.
Odası sessizmiş.
Ve Mino güvendeymiş.
Mino fısıldamış:
“Ben buradayım…”
Biraz sonra sesi daha da küçülmüş:
“Ben… buradayım…”
Sonra…
“Pof…”
Mino uyumuş.
Ay ışığı onu seyretmiş.
Yıldızlar parlamış.
Saat usulca tik tak demiş.
Tik tak…
Tik tak…
Ve bütün oda sessizce uyumuş.
İyi geceler küçük Mino.
İyi geceler minik yavru.
Tatlı rüyalar…
Şşşş…
Uyu…
Uyu…
Uyu…
