Bir zamanlar yemyeşil tepelerin arasında, küçük ama çok düzenli bir köy varmış. Bu köyde yaşayan herkes işini severek yaparmış. Köyün en meraklı çocuğu ise Mert adında, sekiz yaşında bir çocukmuş.
Mert her şeyi çabucak yapmak istermiş. “Yavaş olmak zaman kaybıdır” dermiş hep. Annesi bir gün ona:
“Sabırlı olmayı öğrenmelisin Mert,” demiş.
Ama Mert bu sözü pek önemsememiş.
Bir gün köy meydanında büyük bir kazan kurulmuş. Köylüler, akşam herkes yesin diye birlikte nohut yemeği yapacaklarmış. Kazanın başında duran yaşlı aşçı Dede Hasan, Mert’ten yardım istemiş.
“Ateşi yavaş yavaş yakacağız,” demiş Dede Hasan.
Mert ise sabırsızca:
“Böyle olmaz! Ateşi harlayalım, çabuk pişsin!” diyerek odunları bir anda kazanın altına doldurmuş.
Kazan fokurdamaya başlamış ama çok geçmeden yemek taşmış, nohudun bazıları sert kalmış, bazıları da yanmış. Köylüler şaşkınlıkla bakarken Dede Hasan gülümsemiş.
“Bak Mert,” demiş,
“Kazan bize bir ders verdi. Her şeyin bir zamanı vardır. Acele edersen sonuç güzel olmaz.”
Mert başını öne eğmiş. O an hatasını anlamış. Ertesi gün Dede Hasan’la birlikte yeniden yemek yapmışlar. Bu kez Mert ateşi yavaş yakmış, karıştırmayı unutmamış ve sabırla beklemiş.
Akşam olduğunda yemek mis gibi kokmuş. Köylüler çok beğenmiş. Mert sevinçle gülümsemiş.
O günden sonra Mert şunu öğrenmiş:
Sabırla yapılan işler, aceleyle yapılanlardan her zaman daha lezzetli olurmuş.
Ve köyde hâlâ bir söz söylenirmiş:
“Kazanın başında sabır, hayatta başarı getirir.”
