Şirinler Köyü’nde güneş her zamanki gibi mantar evlerin üzerinden gülümseyerek doğuyordu. Herkes günlük işine koyulmuştu: Şirine çiçek topluyor, Güçlü Şirin spor yapıyor, Şirine Baba ise büyü kitabını karıştırıyordu. Ama köyün en sessiz evinde, kimsenin fark etmediği büyük bir şey oluyordu.
Gözlüklü Şirin, burnunun ucundaki gözlüğünü düzeltip heyecanla defterine bir şeyler çiziyordu. Günlerdir uykusuzdu. Çünkü aklına kimsenin aklına gelmeyen bir fikir düşmüştü:
Bir zaman makinesi.
“Eğer geçmişte yapılan hataları düzeltebilirsek,” diye mırıldandı,
“gelecek çok daha güzel olabilir.”
Eski saat parçaları, mantar lifleri, yıldız tozu ve Şirin Baba’dan gizlice aldığı bir damla sihir iksiriyle küçük ama karmaşık bir makine yaptı. Üzerinde sadece tek bir düğme vardı: ZAMAN.
Gece olunca herkes uyuduğunda, Gözlüklü Şirin derin bir nefes aldı ve düğmeye bastı.
Bir anda etraf ışıklarla doldu, kulakları çınladı ve… Pof!
Kendini Şirinler Köyü’nün ilk kurulduğu günde buldu.
Her şey daha küçüktü. Evler tam bitmemişti, Şirin Baba daha genç görünüyordu. Ama tam o sırada bir şey fark etti: Gargamel, köyün yerini neredeyse öğrenmek üzereydi!
Gözlüklü Şirin panikledi.
“Eğer burada bir hata yaparsam, her şey yok olabilir,” dedi kendi kendine.
Cesaretini topladı ve geçmişteki Şirin Baba’ya gizlice bir ipucu bıraktı: yere çizilmiş küçük bir mantar sembolü. Şirin Baba bunu görünce köyün yerini değiştirmeye karar verdi.
Tam her şey düzelmiş gibi görünürken, zaman makinesi titremeye başladı.
“Hayır! Henüz bitmedi!” diye bağırdı Gözlüklü Şirin.
Makine onu bu kez geleceğe fırlattı.
Şirinler Köyü çok ilerlemişti: uçan mantar evler, konuşan kitaplar, sihirsiz ama akıllı aletler vardı. Ama kimse gülmüyordu. Herkes sessizdi.
Bir Şirin yaklaşıp fısıldadı:
“Bilgi çok arttı ama kalpler küçüldü.”
Gözlüklü Şirin anladı. Her şeyi düzeltmek için zamanı değil, dengeyi korumak gerekiyordu.
Hemen makineye geri döndü ve kendi zamanına döndü. Zaman makinesini kapattı, parçalarına ayırdı ve defterine son cümleyi yazdı:
“Gelecek, geçmişi değiştirmekle değil; bugünü doğru yaşamakla güzelleşir.”
Ertesi gün Şirinler Köyü’nde herkes Gözlüklü Şirin’i biraz daha dikkatle dinlemeye başladı. Çünkü onun bilgisi artık sadece kitaplardan değil, zamandan geliyordu.
Ve zaman makinesi bir daha asla çalışmadı…
Ama bıraktığı ders, hâlâ çalışıyordu.
