Ali, okuldan eve geldiğinde çantasını her zamanki gibi odasının bir köşesine bıraktı. Ayakkabılarını çıkardı, üzerindeki hırkayı yatağın üzerine attı ve doğruca oyuncaklarının yanına gitti.
Odası, sabah olduğundan daha da dağınıktı.
Yerde renkli bloklar, yatağın üzerinde kitaplar, masanın altında oyuncak arabalar vardı. Çoraplarından biri yatağın yanında, diğeri ise kapının arkasında duruyordu.
Ali bunların hiçbirini önemsemedi.
Çünkü aklında tek bir şey vardı:
— Önce biraz oyun oynayayım.
Tam oyuncak arabalarını çıkarırken annesi kapının önünde göründü.
— Ali, ödevlerini yapmadan önce odanı biraz toparlamaya ne dersin?
Ali başını kaldırmadan cevap verdi:
— Sonra toplarım anne.
Annesi gülümsedi.
— Peki, ama eşyalarını yerlerine koymak da senin sorumluluğun. Ben senin yerine yapmayacağım.
Ali biraz şaşırdı.
— Ama odamı toplamak çok uzun sürer!
— Denemeden bilemezsin, dedi annesi. Küçük küçük yaparsan düşündüğünden daha kolay olabilir.
Ali, annesinin söylediklerini pek düşünmeden oyununa devam etti.
Bir süre sonra odasında aradığı kırmızı oyuncak arabasını bulamadı.
— Nerede bu araba?
Yatağın altına baktı. Masanın altına eğildi. Oyuncak kutusunu karıştırdı.
Yoktu.
Ali’nin canı sıkıldı.
Ertesi sabah okula hazırlanırken bu kez matematik kitabını bulamadı. Çantasına baktı, masasına baktı, yatağının üzerine baktı.
Kitap yine ortada yoktu.
— Anne! Matematik kitabımı bulamıyorum!
Annesi salondan seslendi:
— Dün akşam kitabını nereye koyduğunu hatırlıyor musun?
Ali düşündü.
Hatırlamıyordu.
Annesi odasına geldi. Yerdeki kitapların arasına baktı.
— Sanırım kitabın şu yığının içinde.
Ali eğilip kitapların arasını karıştırdı. Matematik kitabı en altta duruyordu.
Bir an sessiz kaldı.
Dün annesinin söylediği sözleri hatırladı:
“Eşyalarını yerlerine koymak senin sorumluluğun.”
Ali ilk kez odasının dağınıklığının sadece görüntüyle ilgili olmadığını fark etti.
Dağınıklık yüzünden zaman kaybediyor, eşyalarını bulamıyor ve bazı işlerini yapmak zorlaşıyordu.
O akşam okuldan geldiğinde odasına girdi.
Bu kez oyuncaklarına bakıp:
— Nereden başlayacağım? diye düşündü.
Önce yerdeki oyuncakları topladı. Arabaları bir kutuya, blokları başka bir kutuya koydu.
Sonra kitaplarını masanın üzerine düzgünce yerleştirdi.
Kirli kıyafetlerini sepete attı.
Yatağının üzerindeki eşyaları kaldırdı ve yatağını düzeltti.
İlk başta biraz yoruldu.
Ama birkaç dakika sonra odası değişmeye başladı.
Yer görünüyordu.
Masa düzenliydi.
Kitaplarını artık kolayca görebiliyordu.
Ali odasının ortasında durup etrafına baktı.
— Vay be! dedi şaşkınlıkla. Aslında o kadar da zor değilmiş.
Annesi kapının önünde belirdi.
— Gördün mü?
Ali gülümsedi.
— Evet. Hem şimdi aradığım şeyi daha kolay bulabilirim.
Annesi:
— En güzeli de bunu artık kendin yapabiliyor olman, dedi.
Ali o günden sonra odasını her gün saatlerce temizlemeye başlamadı. Buna gerek de yoktu.
Her akşam yatmadan önce birkaç dakika ayırıyordu.
Oyuncaklarını kutusuna koyuyor, kitaplarını yerine kaldırıyor, kıyafetlerini düzenliyor ve yatağını kontrol ediyordu.
Bir gün arkadaşı Efe onun odasına geldi.
Efe etrafa bakıp şaşırdı.
— Senin odan neden bu kadar düzenli?
Ali gülerek cevap verdi:
— Çünkü eşyalarımı kullandıktan sonra yerlerine koyuyorum.
Efe:
— Benim odamda hiçbir şeyin yerini bulamıyorum.
Ali düşündü ve arkadaşına:
— İstersen birlikte başlayabiliriz, dedi.
İki çocuk Efe’nin odasına geçtiler.
Önce kitapları topladılar. Sonra oyuncakları kutularına koydular. En sonunda yerde kalan kıyafetleri kaldırdılar.
Efe odasına baktığında yüzünde büyük bir gülümseme vardı.
— Şimdi daha güzel oldu.
Ali başını salladı.
— Bence en güzeli, aradığımız şeyleri artık kaybetmemek.
O akşam Ali yatağına uzandığında küçük bir şeyi anlamıştı:
Düzenli olmak, her şeyin kusursuz olması demek değildi. Önemli olan kullandığın şeylerin sorumluluğunu almak ve onları yeniden yerlerine koymaktı.
Ali gözlerini kapatırken yarın okuldan geldiğinde çantasını nereye bırakacağını da biliyordu.
Çantasının yeri belliydi.
Kitaplarının yeri belliydi.
Oyuncaklarının yeri belliydi.
Ve artık odası da ona şöyle diyordu:
“Burada her şeyin bir yeri var.”
