Bir varmış, bir yokmuş… Gökyüzünün uçsuz bucaksız maviliklerinde, pamuk şekeri kadar beyaz, tüy kadar hafif minik bir bulut yaşarmış. Adı Pofuduk’muş. Diğer bulutlardan biraz daha küçük olduğu için kendisini pek özel hissetmezmiş. Oysa Pofuduk’un kocaman bir hayali varmış: Bir gün gökyüzünün en parlak yıldızlarına dokunmak!
Her gece Güneş dağların arkasına saklandığında gökyüzü yavaş yavaş karanlığa bürünür, yıldızlar birer birer göz kırpmaya başlarmış. Pofuduk da onları hayranlıkla seyredermiş. Kendi kendine, “Acaba yıldızlar nasıl bu kadar yüksekte durabiliyor? Keşke ben de onlara dokunabilsem!” diye düşünürmüş.
Bir akşam, gökyüzünde yaşayan yaşlı ve bilge bir bulut, Pofuduk’un yıldızlara dalıp gittiğini fark etmiş. Yanına süzülerek, “Neden bu kadar düşüncelisin küçük bulut?” diye sormuş. Pofuduk heyecanla hayalini anlatmış. Bilge Bulut gülümseyerek, “Hayaller gökyüzündeki yıldızlar gibidir Pofuduk. Onlara ulaşmak için önce kendine inanmalı, sonra sabırla ilerlemelisin.” demiş.
Pofuduk bu sözleri duyunca çok sevinmiş. Ertesi sabah erkenden yola çıkmaya karar vermiş. Rüzgârın yardımıyla yavaşça yükselmiş, yükselmiş, yükselmiş… Ancak kısa süre sonra karşısına kocaman, koyu renkli bir bulut çıkmış. Bu bulut öylesine büyükmüş ki Pofuduk onun yanında minicik bir pamuk parçası gibi kalmış.
“Merhaba! Ben Pofuduk. Yıldızlara ulaşmak için yolculuk yapıyorum. Bana yardımcı olabilir misin?” diye sormuş. Büyük bulut biraz şaşırmış. “Yıldızlara mı? Sen daha çok küçüksün. Bu kadar yükseğe çıkabileceğini gerçekten düşünüyor musun?” demiş. Pofuduk önce üzülmüş ama hemen bilge bulutun sözlerini hatırlamış. “Küçük olmam hayallerimin de küçük olması gerektiği anlamına gelmez.” diye cevap vermiş.
Büyük bulut bu cevaba şaşırmış. Pofuduk’un kararlılığını görünce ona yol vermiş. Minik bulut yeniden ilerlemeye başlamış. Bir süre sonra aşağıda yemyeşil ormanlar, kıvrılarak akan nehirler ve rengârenk çiçeklerle dolu bahçeler görmüş. Her şey o kadar güzelmiş ki bir an durup dünyayı seyretmek istemiş.
Tam o sırada aşağıdan ince bir ses duymuş. Küçük bir çiçek susuzluktan başını eğmiş, yaprakları solmaya başlamış. Yanındaki kelebek üzgün üzgün kanat çırpıyormuş. Pofuduk hemen aşağıya doğru süzülmüş. Çiçeğin hâlini görünce çok üzülmüş. “Merak etme küçük çiçek, sana yardım edeceğim.” demiş.
Pofuduk içindeki su damlacıklarını bir araya getirmiş ve yumuşacık bir yağmur bırakmış. Minik damlalar toprağa düşünce çiçek yeniden canlanmış. Yapraklarını açmış, başını gökyüzüne kaldırmış. “Teşekkür ederim Pofuduk! Bana yeniden hayat verdin.” diye sevinçle seslenmiş.
Pofuduk o an çok şaşırmış. Yıldızlara ulaşmak için çıktığı yolculukta, küçücük bir çiçeğe yardım etmek ona tarifsiz bir mutluluk vermiş. Kendi kendine, “Demek ki bazen en güzel şey, ulaşmak istediğimiz yere gitmek değil, yol boyunca birilerine iyilik yapabilmekmiş.” diye düşünmüş.
Yolculuğuna devam ederken bu kez karşısına güçlü bir rüzgâr çıkmış. Rüzgâr öyle hızlı esiyormuş ki Pofuduk bir sağa, bir sola savrulmaya başlamış. Korkuyla gözlerini kapatmış. “Lütfen biraz yavaşlar mısın? Henüz yolculuğumu tamamlamadım!” diye seslenmiş.
Rüzgâr önce onu duymamış. Sonra Pofuduk’un sabırla konuştuğunu fark ederek hızını azaltmış. “Üzgünüm küçük bulut. Bazen çok hızlı eserim ve etrafımdakileri fark edemem. Senin gibi nazik konuşan birini dinlemeyi öğrendim.” demiş. Pofuduk gülümsemiş. “Herkes bazen hata yapabilir. Önemli olan birbirimizi dinlemek ve anlamaya çalışmak.” diye karşılık vermiş.
Rüzgâr, Pofuduk’u güvenli bir şekilde daha yükseklere taşımış. Artık gökyüzü kararmaya başlamış, ilk yıldızlar görünmüş. Pofuduk heyecanla etrafına bakınmış. Yıldızlar sanki ona göz kırpıyormuş. Biraz daha yükselmiş, biraz daha ilerlemiş ama yıldızlara hâlâ dokunamıyormuş.
Tam umudunu kaybetmeye başladığı sırada en parlak yıldızlardan biri onunla konuşmuş. “Merhaba küçük bulut! Seni bir süredir izliyoruz. Neden bu kadar heyecanlısın?” diye sormuş.
Pofuduk sevinçle cevap vermiş: “Ben sizinle tanışmak ve size dokunmak için uzun bir yolculuk yaptım. Ama ne kadar yükselsem de size ulaşamıyorum.”
Yıldız yumuşacık bir ışıkla parlamış. “Sevgili Pofuduk, biz Dünya’dan çok uzaktayız. Bize dokunman mümkün olmayabilir. Ama bu, hayalinin gerçekleşmediği anlamına gelmez. Çünkü sen yolculuğun boyunca çok güzel şeyler yaptın. Susuz kalan bir çiçeğe yardım ettin, güçlü rüzgârla konuşmayı öğrendin ve hiçbir zorluk karşısında vazgeçmedin. Bunlar da en az yıldızlara dokunmak kadar değerlidir.” demiş.
Pofuduk bir süre sessiz kalmış. Yıldızın söylediklerini düşünmüş. Gerçekten de yolculuğa çıktığından beri çok şey öğrenmiş. Sabırlı olmayı, kendine inanmayı, başkalarına yardım etmeyi ve karşısındakini dinlemeyi keşfetmiş.
“Demek ki hayallerimize ulaşırken öğrendiklerimiz de en az hayallerimiz kadar önemliymiş!” diye sevinçle seslenmiş.
O sırada gökyüzünde ay belirmiş. Gümüş rengi ışığını bulutların üzerine yaymış. Pofuduk, yıldızlara bir kez daha bakmış. Onlara dokunamamış ama artık kalbinde çok daha güzel bir ışık taşıyormuş.
Ay, Pofuduk’a dönerek, “Küçük bulut, artık biliyorsun ki gerçek büyüklük boyunda değil, yaptığın iyiliklerde ve öğrendiklerinde saklıdır.” demiş.
Pofuduk mutlulukla gülümsemiş. Artık kendisini diğer bulutlardan küçük görmüyormuş. Çünkü her bulutun gökyüzünde farklı bir görevi olduğunu anlamış. Kimi gölge olur, kimi yağmur taşır, kimi de çocukların hayallerine eşlik edermiş.
Ertesi sabah Pofuduk, yeryüzündeki çocuklara güzel bir sürpriz yapmak istemiş. Güneşin önünden geçerek rengârenk bir gökkuşağının oluşmasına yardımcı olmuş. Çocuklar gökyüzüne bakıp sevinçle bağırmışlar: “Bakın! Gökyüzünde ne güzel bir gökkuşağı var!”
Pofuduk onların mutluluğunu görünce çok sevinmiş. Artık yıldızlara dokunamasa da insanların kalbine dokunabileceğini biliyormuş.
O günden sonra gökyüzünde her parladığında yıldızlar Pofuduk’a göz kırparmış. Pofuduk ise her yağmur damlasında, her gökkuşağında ve her güzel iyilikte kendi küçük mucizesini bulurmuş.
Ve gökyüzündeki bütün bulutlar zamanla onun hikâyesini öğrenmiş. Çünkü Pofuduk onlara çok önemli bir gerçeği göstermiş: Büyük hayaller kurmak için büyük olmak gerekmez. Kendine inanmak, sabırlı olmak ve iyilik yapmaktan vazgeçmemek yeterlidir.
Gökten üç yıldız düşmüş; biri hayallerine inanan çocuklara, biri iyilik yapmayı sevenlere, biri de bu güzel masalı okuyanlara.
