Bir varmış bir yokmuş…
Yumuşacık bulutların altındaki Minikler Kasabası’nda Minik Damla adında tatlı mı tatlı bir bebek yaşarmış. Damla gülmeyi, oyun oynamayı çok severmiş ama tuvalete gitmek biraz kafasını karıştırırmış.
Bir gün odasına pırıl pırıl bir lazımlık gelmiş. Damla ona bakmış, lazımlık da Damla’ya bakmış…
Derken lazımlık tatlı bir sesle konuşmuş:
“Merhaba Damla! Ben Pıtırcık. Seninle arkadaş olmaya geldim.”
Damla şaşırmış ama korkmamış.
“Arkadaş mı? Ama ben tuvalete gitmeyi bilmiyorum…” demiş.
Pıtırcık gülümsemiş:
— “Önemli değil. Önce dinleriz, sonra deneriz.”
O gün Damla oyun oynarken karnından minik bir ses gelmiş: gurrr!
Pıtırcık hemen fısıldamış:
“Bak, vücudun sana bir şey söylüyor.”
Damla annesiyle birlikte lazımlığa oturmuş. Biraz beklemiş… ve olmuş!
Herkes alkışlamış
Pıtırcık sevinçle zıplamış:
“Aferin Damla! Denemek çok cesurca.”
Bazı günler Damla yetişememiş. O zaman Pıtırcık hiç kızmamış:
“Sorun değil. Yarın yine deneriz.”
Günler geçtikçe Damla vücudunu daha iyi dinlemeyi öğrenmiş. Artık kendisi söyleyebiliyormuş:
“Anne, tuvaletim geldi!”
Bir sabah Damla Pıtırcık’a sarılmış:
“Artık büyüdüm galiba.”
Pıtırcık göz kırpmış:
“Evet, ama unutma… büyümek acele etmeden olur.”
Ve Minik Damla, mutlu mutlu oyun oynamaya devam etmiş
