Bir varmış, bir yokmuş… Uzak mı uzak, yemyeşil tepelerin arasında Fısıltılı Orman adında büyülü bir orman varmış. Bu ormanda rengârenk çiçekler güneş doğunca şarkılar söyler, yaşlı ağaçlar rüzgâr estikçe yapraklarını sallayıp birbirlerine masallar anlatırmış. Ormanın en neşeli sakinlerinden biri de Pofuduk adında küçük bir tavşanmış. Pofuduk, uzun kulakları, meraklı gözleri ve hiç bitmeyen enerjisiyle tanınırmış. Fakat onun en sevdiği şey, dedesinin bahçesinde yetişen kocaman, turuncu havuçlarmış.
Bir sabah Pofuduk erkenden uyanmış. Güneş henüz tepelerin üzerinden yeni doğarken yatağından fırlayıp bahçeye koşmuş. Çünkü o gün dedesinin yetiştirdiği en büyük havucu kahvaltıda yiyecekmiş. Pofuduk toprağın yanına geldiğinde birden durmuş. Gözlerine inanamıyormuş. Bahçenin tam ortasında duran, neredeyse küçük bir ağaç kadar büyüyen özel havuç ortadan kaybolmuş! Pofuduk şaşkınlıkla etrafına bakıp “Kocaman havucum nereye gitti?” diye sormuş. Toprağın üzerinde yalnızca birkaç küçük yaprak ve belli belirsiz ayak izleri varmış.
Pofuduk önce çok üzülmüş, sonra kulaklarını dikmiş. Dedesinin ona sık sık söylediği bir söz aklına gelmiş: “Bir sorunla karşılaştığında korkmak yerine önce sakin ol, sonra izleri takip et.” Küçük tavşan derin bir nefes almış ve havucun kaybolduğu yeri dikkatle incelemeye başlamış. Toprakta üç farklı iz fark etmiş. Birinin küçük patilere, diğerinin kuş ayaklarına, üçüncüsünün ise yuvarlak tekerleklere benzediğini görmüş. Pofuduk, “Demek ki havucum buradan götürülmüş. Onu bulana kadar pes etmeyeceğim!” diyerek ormanın içine doğru ilerlemiş.
İlk olarak yaşlı baykuş Bilge Kanat’ın ağacına gitmiş. Bilge Kanat, ormanda olup bitenleri en iyi bilen hayvanlardan biriymiş. Pofuduk ona kayıp havucunu anlatınca baykuş gözlerini kısarak düşünmüş. “Sabah erkenden ormanın kuzeyinden gelen bir ses duydum. Çalıların arasından yuvarlanan bir şeyin sesine benziyordu,” demiş. Pofuduk teşekkür edip kuzeye doğru yola çıkmış. Bir süre sonra yerde havuca ait birkaç yeşil yaprak bulmuş. Yaprakları takip ettikçe izlerin onu Küçük Dere’ye götürdüğünü fark etmiş.
Dere kenarında Pofuduk, suyun üzerinde duran yaşlı kaplumbağa Tosbi’yi görmüş. Tosbi, Pofuduk’un endişeli yüzünü görünce “Bir şey mi arıyorsun küçük tavşan?” diye sormuş. Pofuduk kayıp havucunu anlattığında Tosbi başını sallamış. “Az önce suyun karşı tarafında bir şeyin yuvarlandığını gördüm. Fakat tek başına hareket etmiyordu; yanında küçük bir gölge vardı,” demiş. Pofuduk hemen dereyi geçmek istemiş ama su oldukça hızlı akıyormuş. Bir an korksa da çevresine bakmış ve kıyıda duran sağlam bir dal parçası fark etmiş. Dalı kullanarak güvenli bir geçiş yolu hazırlamış. Böylece hem dikkatli davranmanın hem de acele etmemesinin ne kadar önemli olduğunu öğrenmiş.
Derenin karşısına geçtiğinde karşısına dikenli çalılarla kaplı dar bir yol çıkmış. Pofuduk bu yolu daha önce hiç görmemiş. Birkaç adım ilerledikten sonra çalıların arkasından hıçkırık sesleri duymuş. Sesin geldiği yere yaklaştığında küçük bir sincap görmüş. Sincabın yanında ise Pofuduk’un kocaman havucu duruyormuş. Pofuduk önce şaşırmış, sonra havuca bakmış. Sincap korkuyla, “Lütfen bana kızma. Ben onu çalmadım, sadece aldım çünkü kardeşim çok hastaydı ve yiyecek bir şeyimiz kalmamıştı,” demiş.
Pofuduk bir süre sessiz kalmış. Havucunu bulduğu için sevinmiş ama sincabın söyledikleri onu düşündürmüş. Kızmak yerine, “Keşke bana söyleseydin. Yardım etmek için birlikte bir yol bulabilirdik,” demiş. Sincap başını öne eğerek özür dilemiş. Pofuduk ise büyük havucu ikiye bölmeyi teklif etmiş. Ancak sonra aklına daha güzel bir fikir gelmiş. “Benim dedemin bahçesinde daha birçok havuç var. İstersen birlikte gidip birkaç tane daha alalım ve sen de kendi bahçene havuç ekmeyi öğren,” demiş.
İki küçük dost birlikte Pofuduk’un evine dönmüşler. Dede Tavşan olanları duyunca gülümsemiş. Sincaba birkaç havuç vermiş ve ona toprağın nasıl hazırlanacağını göstermiş. “Bir havucu paylaşmak karnınızı bugün doyurur, ama havuç yetiştirmeyi öğrenmek size uzun süre yiyecek sağlar,” demiş. Pofuduk da arkadaşına tohumları nasıl ekeceğini öğretmiş. Sincap, Pofuduk’un yardımseverliğine çok şaşırmış ve ona teşekkür etmiş. O gün ikisi birlikte küçük bir bahçe hazırlamışlar.
Aradan haftalar geçmiş. Yağmurlar yağmış, güneş açmış ve minik tohumlar toprağın altından başlarını çıkarmış. Sincabın bahçesi yavaş yavaş büyümüş. Bir sabah toprağın içinden ilk havuç göründüğünde Sincap sevinçle Pofuduk’un yanına koşmuş. “Bak! Kendi havucumu yetiştirdim!” diye bağırmış. Pofuduk da sevinçle arkadaşına sarılmak yerine uzaktan kulaklarını sallayıp gülümsemiş ve “Artık kaybolan bir havuç için üzülmene gerek yok. Çünkü kendi bahçen var,” demiş.
O günden sonra Pofuduk ile Sincap çok iyi arkadaş olmuşlar. Pofuduk, kayıp havucunu ararken yalnızca bir sebzeyi değil, önemli bir hayat dersini de bulmuş. Cesaretin yalnızca korkmamak olmadığını; korktuğunda sakin kalıp doğru olanı yapmaya devam etmek olduğunu öğrenmiş. Ayrıca paylaşmanın, dürüst olmanın ve birine yardım ederken ona kendi ayakları üzerinde durmayı öğretmenin ne kadar değerli olduğunu anlamış.
Fısıltılı Orman’da o günden sonra herkes bu olayı anlatır olmuş. Kimi Pofuduk’un cesaretinden, kimi onun yardımseverliğinden söz edermiş. Pofuduk ise her sabah bahçesine gidip havuçlarını kontrol ederken aynı şeyi hatırlarmış: “Bazen kaybettiğimizi sandığımız şey, bize daha değerli bir şey kazandırmak için kaybolmuş olabilir.” Ve masalın sonunda ormandaki bütün hayvanlar, paylaşmanın ve iyiliğin çoğaldıkça güzelleştiğini öğrenmişler. Gökten üç havuç düşmüş; biri cesaretin, biri dostluğun, biri de iyiliğin kıymetini bilen bütün çocukların payına düşmüş.
