Emre, üçüncü sınıfa giden neşeli bir çocuktu. Okula her gün büyük bir heyecanla gidiyor, en çok da teneffüslerde arkadaşlarıyla oynamayı seviyordu. Bir sabah annesi, “Havalar soğudu, montunu sakın çıkarmayı unutma” diyerek onu okula uğurladı. Emre başını salladı ama içi kıpır kıpırdı, oyun düşüncesi yüzünden annenin söylediklerine pek dikkat etmemişti.
Okula vardıklarında sınıfın kapısının önünde montlarını askılığa asmaları gerekiyordu. Emre, aceleyle montunu bir kancaya astı ve sınıfa koştu. Dersler başladığında her şey yolundaydı. Ancak günün en sevdiği kısmı olan teneffüs zili çalınca Emre hızla dışarı çıktı. Hava soğuk olmasına rağmen oyun heyecanıyla montunu giymeyi yine unutmuştu.
Teneffüsler bitip okul çıkış saati geldiğinde öğretmenleri sınıfı topladı. Emre montunu almak için askılığa koştu ama mont orada yoktu! Önce yanlış yere baktığını düşündü, sonra tüm askılıklara tek tek göz gezdirdi. Ama mont kayıptı.
Emre’nin içi burkuldu. “Ya biri yanlışlıkla aldıysa?” diye düşündü. Hemen öğretmenine durumu anlattı. Öğretmeni Ayşe Hanım, sakin bir sesle:
“Emre, merak etme. Önce sınıfta duyuru yapalım. Belki bir arkadaşın seninkiyle karıştırmıştır.” dedi.
Ayşe Hanım sınıfa dönüp, “Çocuklar, Emre’nin montu kaybolmuş. Yanlışlıkla alan var mı?” diye sordu. O anda sınıfın arka sıralarından küçük bir el kalktı. Bu, Emre’nin sınıf arkadaşı Deniz’di. Utangaç bir ifadeyle:
“Ben… galiba Emre’nin montunu almış olabilirim. Benim montuma çok benziyordu. Fark etmeden çantama koymuşum,” dedi.
Emre derin bir nefes aldı. Kızgın değildi, hatta biraz rahatlamıştı. Deniz hemen montu getirip özür diledi. Emre de gülümseyerek:
“Önemli değil Deniz, karışabilir,” dedi.
Ayşe Hanım da bu fırsatı kullanarak sınıfa döndü:
“Çocuklar, eşyalarımıza dikkat etmemiz çok önemli. Hem kendi eşyalarımızı korumak hem de başkasını zor durumda bırakmamak için dikkatli olmalıyız. Ayrıca bir hata yaptığımızda özür dilemek, karşımızdakinin gönlünü alır.”
O gün Emre iki önemli şey öğrendi:
Birincisi, eşyalarını düzgünce ve dikkatlice yerine koyması gerektiğini.
İkincisi, bir hata olduğunda konuşmanın ve özür dilemenin sorunları çözebileceğini.
Evine dönerken annesi ona sarıldı. Emre de gülümseyerek, “Bugün montumu kaybettim ama sonunda bulduk. Ben de önemli bir şey öğrendim!” dedi.
Annesi saçını okşadı:
“Öğrendiklerin, montundan daha değerli,” dedi.
Ve Emre o günden sonra montunu asla askıda unutmadı.
