Bir varmış, bir yokmuş… Uzak dağların ardında, gökyüzünün her sabah pembe ve altın rengine boyandığı, çiçeklerin rüzgârla şarkı söylediği, ağaçların kuşlara yuva olduğu yemyeşil bir vadi varmış. Bu vadide, insanların doğayla dostça yaşadığı, derelerin gümüş gibi parladığı ve kelebeklerin rengârenk kanatlarıyla gökyüzüne küçük mutluluklar çizdiği bir köy bulunurmuş. Köyün hemen kıyısında ise kimsenin sırrını tam olarak çözemediği, eski çınar ağaçlarıyla çevrili Gizemli Göl uzanırmış. Gölün suyu gündüzleri berrak bir ayna gibi ışıldar, geceleri ise yıldızları içine alıp gökyüzünün ikinci bir kopyasına dönüşürmüş.
Bu köyde, meraklı gözleri ve kocaman bir kalbi olan Lina adında küçük bir kız yaşarmış. Lina, her gün doğayı keşfetmekten büyük mutluluk duyarmış. Bazen karıncaların yuvalarına nasıl yiyecek taşıdığını izler, bazen de çiçeklerin neden güneşe doğru döndüğünü anlamaya çalışırmış. En sevdiği şey, büyükannesinin anlattığı masalları dinlemekmiş. Bir akşam, pencerenin önünde oturup yağmur bulutlarını seyrederken büyükannesine dönmüş ve sormuş: “Büyükanne, yağmur damlaları gökyüzünden düşerken hiç dans eder mi?” Büyükannesi gülümsemiş ve cevap vermiş: “Elbette ederler, yavrum. Ama onların dansını görebilmek için yalnızca gözlerini değil, kalbini de açman gerekir.”
Lina bu sözleri aklından çıkaramamış. Ertesi sabah erkenden uyanmış, küçük sepetini alarak Gizemli Göl’e doğru yola koyulmuş. Gece yağan yağmurdan sonra orman mis gibi toprak kokuyormuş. Yaprakların uçlarında inci tanelerini andıran damlalar birikmiş, çimenler güneşin ilk ışıklarıyla parlamaya başlamış. Lina, gölün kıyısına vardığında inanılmaz bir manzarayla karşılaşmış. Suyun üzerinde, normalden çok daha parlak görünen küçük damlalar dönerek yükseliyor, havada daireler çiziyor ve sanki görünmez bir müziğe eşlik ediyormuş gibi dans ediyormuş. Lina şaşkınlıkla fısıldamış: “Demek büyükannem haklıymış! Siz gerçekten dans ediyorsunuz!”
Tam o sırada, gölün ortasındaki nilüfer yapraklarından biri hafifçe kıpırdamış. Üzerinde duran, gökkuşağının renklerini taşıyan minik bir damla, havaya sıçrayıp Lina’nın avucuna konmuş. Damlanın içinden incecik, neşeli bir ses yükselmiş: “Merhaba Lina! Benim adım Pırıltı. Biz Gizemli Damlalarız. Yağmurun, göllerin, nehirlerin ve bulutların arasında yolculuk ederiz. Fakat son zamanlarda dansımızı unutmaya başladık. Çünkü ormanımızın suyu azalıyor, derelerimiz sessizleşiyor ve çiçeklerimiz susuz kalıyor.” Lina’nın yüzündeki gülümseme yavaşça kaybolmuş. “Peki, size nasıl yardım edebilirim?” diye sormuş. Pırıltı, ışıldayan minicik gövdesini sallayarak cevap vermiş: “Doğanın dilini öğrenmeli ve suyun neden bu kadar değerli olduğunu herkese anlatmalısın.”
Lina, Pırıltı’nın rehberliğinde ormanın derinliklerine doğru yürümüş. İlk durakları, eskiden şırıl şırıl akan ama şimdi incecik bir iplik gibi süzülen Küçük Dere olmuş. Dere kenarında susuzluktan başını eğmiş çiçekler, gölgede dinlenen bir kirpi ve üzgün üzgün yere bakan yaşlı bir kaplumbağa varmış. Kaplumbağa, Lina’yı görünce içini çekmiş: “Eskiden bu dere hiç durmadan şarkı söylerdi. Hayvanlar buradan su içer, bitkiler köklerini doyurur, kuşlar kıyısında serinlerdi. Şimdi ise suyumuz gittikçe azalıyor.” Lina hemen dere yatağını incelemiş. Biraz ileride, suyun önünü kapatan kuru dallar ve plastik atıklar görmüş. Atıkları dikkatlice toplamış, dalları derenin akışını engellemeyecek şekilde kenara taşımış. Ardından köydeki büyüklerden yardım istemeye karar vermiş. Çünkü doğayı korumanın yalnızca bir kişinin değil, herkesin sorumluluğu olduğunu anlamış.
Yolculukları sırasında Lina ile Pırıltı, güneş ışığının ağaçların arasından süzüldüğü bir açıklığa ulaşmışlar. Burada, dalları gökyüzüne uzanan yaşlı bir meşe ağacı yaşıyormuş. Meşe, derin ve sakin bir sesle konuşmuş: “Küçük Lina, suyun yolculuğunu biliyor musun?” Lina başını iki yana sallamış. Bunun üzerine meşe, su döngüsünün sırrını anlatmaya başlamış: “Güneş, denizlerdeki, göllerdeki ve diğer su birikintilerindeki suyu ısıtır. Suyun bir kısmı buharlaşarak gökyüzüne yükselir. Yükselen su buharı soğuduğunda küçük damlacıklar oluşturur ve bulutlar meydana gelir. Damlacıklar birleşip ağırlaştığında yağmur ya da uygun koşullarda kar olarak yeryüzüne döner. Su, derelere, göllere ve denizlere ulaşarak yolculuğuna devam eder.” Lina heyecanla ellerini çırpmış: “Yani yağmur, gökyüzünden gelen bir armağan gibi! Su hep yolculuk ediyor!” Meşe, dallarını hafifçe sallayarak cevap vermiş: “Evet, ama temiz suyun her yerde aynı kolaylıkla bulunmadığını unutmamalısın.”
Lina, suyun bu olağanüstü yolculuğunu öğrendikten sonra köye dönmüş ve arkadaşlarını meydanda toplamış. Onlara Gizemli Damlaları, azalan dereyi ve yaşlı meşenin anlattıklarını anlatmış. İlk başta bazı çocuklar bunun yalnızca bir masal olduğunu düşünmüş. Fakat Lina pes etmemiş. “Suyun boşa akmasına izin vermeyelim. Dişlerimizi fırçalarken musluğu kapatalım, ihtiyacımız kadar su kullanalım ve çöplerimizi derelere atmayalım. Çünkü doğaya verdiğimiz her zarar, bir gün bize de geri döner,” demiş. Arkadaşları onun sözlerinden etkilenmiş. Hep birlikte aileleriyle konuşmaya, köyde su tasarrufu konusunda küçük bir çalışma başlatmaya ve dere çevresini temiz tutmaya karar vermişler.
Ertesi gün köy meydanında rengârenk bir etkinlik düzenlenmiş. Çocuklar suyun yolculuğunu anlatan resimler çizmiş, büyükler bahçelerini sabahın erken saatlerinde sulamanın ve yağmur suyunu uygun biçimde biriktirmenin yollarını öğrenmiş. Köyün ustası, sızdıran muslukları onarmış; öğretmen, çocuklarla birlikte suyun doğadaki önemini anlatan bir pano hazırlamış. Herkes kendi yapabileceği küçük bir iyiliği seçmiş. Lina ise bir deftere, “Bugün bir damlayı korudum, yarın bir ormanı koruyabilirim,” diye yazmış. Çünkü artık biliyormuş ki büyük değişimler, bazen küçücük bir damlayla başlarmış.
Aradan günler geçmiş. Köylüler dere çevresini temiz tutmuş, suyu daha dikkatli kullanmış ve ormandaki bitkilerin bakımına özen göstermiş. Ancak Lina, bütün bunların yağmuru hemen getirmeyeceğini de öğrenmiş. Doğanın kendini yenilemesi zaman alıyormuş. Bir sabah, gökyüzünde koyu mavi bulutlar toplanmış. Rüzgâr ağaçların yapraklarını usulca okşamış ve ilk yağmur damlası Lina’nın burnunun ucuna konmuş. Ardından ikinci damla, üçüncü damla ve yüzlerce küçük damla gökyüzünden süzülmüş. Yağmur, toprağa kavuşurken orman mis gibi kokmuş; çiçekler başlarını kaldırmış, kuşlar neşeyle ötüşmüş. Gizemli Göl’ün üzerinde ise ışıl ışıl damlalar yeniden dönmeye başlamış.
Pırıltı, yağmurun içinden süzülerek Lina’nın avucuna konmuş. Bu kez yalnız değilmiş; yanında yüzlerce küçük damla varmış. Hep birlikte havada halkalar çizmiş, bir yükselip bir alçalarak muhteşem bir dansa başlamışlar. Lina gülümseyerek sormuş: “Dansınızı yeniden buldunuz mu?” Pırıltı neşeyle cevap vermiş: “Dansımızı hiç kaybetmedik Lina. Yalnızca bize eşlik edecek dostların sesini duymayı bekliyorduk. Sen bize doğanın her parçasının birbirine bağlı olduğunu hatırlattın.” O anda yağmur damlalarının üzerinde güneş ışıkları belirmiş ve gölün üzerine kocaman bir gökkuşağı yayılmış. Renkler suya yansımış, orman sanki sihirli bir saraya dönüşmüş.
O günden sonra Lina, köyde Gizemli Damlaların Koruyucusu olarak anılmaya başlamış. Fakat o, kendisine verilen bu adı hiçbir zaman bir üstünlük olarak görmemiş. Çünkü suyu korumanın tek bir kahramanın işi olmadığını biliyormuş. Her çocuk, her yetişkin, her canlı bu büyük hikâyenin bir parçasıymış. Lina büyüdükçe öğrendiklerini başkalarına anlatmış; çocuklar da doğayı korumanın yalnızca özel günlerde değil, her gün yapılması gereken bir sorumluluk olduğunu anlamışlar. Gizemli Göl ise her yağmurdan sonra ışıldamaya devam etmiş. Damlaların dansı, gökyüzünden yeryüzüne uzanan sonsuz bir şarkı gibi ormanın üzerinde yankılanmış.
Ve derler ki bugün bile yağmurdan sonra sessizce bir gölün kıyısına giderseniz, suyun üzerinde dans eden minicik ışıklar görebilirsiniz. Belki de onlar, Pırıltı ve arkadaşlarıdır. Eğer bir damlanın sesini dinlerseniz, size aynı sırrı fısıldayabilirler: “Dünya, hepimizin ortak evidir. Suyu koru, doğayı sev, canlılara değer ver. Çünkü küçük bir iyilik, kocaman bir dünyayı değiştirebilir.” Lina’nın masalı böylece nesilden nesile anlatılmış; Gizemli Damlaların Dansı, çocuklara doğa sevgisini, su tasarrufunu, dayanışmayı ve sorumluluk almanın güzelliğini hatırlatan unutulmaz bir masala dönüşmüş.
