Tom’un Kedi Balosu

Uzak mı uzak, haritalarda adı bile yazmayan Patiyaka Kasabası vardı. Bu kasabada insanlar değil, kediler yaşardı. Kediler konuşur, düşünür, hayal kurar ve en önemlisi… balolar düzenlerdi.

Kasabanın en meraklı kedisi ise gri-beyaz tüylü, yeşil gözlü Tom’du. Tom diğer kediler gibi bütün gün uyumayı sevmezdi. O, eski kitapları karıştırır, çatıların en ucuna oturup yıldızları sayar ve “Acaba dünyada daha neler var?” diye düşünürdü.

Bir gün Tom, büyük büyük dedesinden kalma tozlu bir sandık buldu. Sandığın içinden sararmış bir davetiye çıktı:

“Ay Işığı Altında Büyük Kedi Balosu’na Davetlisiniz.”

Ama bu balonun tarihi tam yüz yıl öncesine aitti.

Tom’un kalbi hızla atmaya başladı. Çünkü bu balo, efsanelere göre yalnızca gerçekten hayal kurabilen kedilere görünürdü. O baloda dans eden kedilerin, dileklerinin bir tanesinin gerçekleştiği söylenirdi.

“Bu balo yeniden yapılmalı!” dedi Tom kendi kendine.

Hazırlıklar Başlıyor

Tom, kasabadaki tüm kedileri tek tek dolaştı. Şişman fırıncı kedi Mırmır, keman çalan sokak kedisi Luna, gözlüğüyle kitap okuyan bilge kedi Profesör Tüybert… Hepsi önce güldü.

“Balolar eskide kaldı Tom,” dediler.
“Ama hayaller kalmadı mı?” diye sordu Tom.

O soru her kedinin kalbine dokundu.

Birkaç gün içinde kasaba değişmeye başladı. Sokak lambalarına kurdeleler asıldı, balık kemiklerinden avizeler yapıldı, ay ışığını yansıtan gümüş renkli taşlar meydanı süsledi.

Balo Gecesi

Ay dolunaydı. Gökyüzü sanki özellikle o gece için parlıyordu.

Kediler en güzel hallerindeydi:
Kimi fiyonk takmıştı, kimi pelerin giymişti, kimi de sadece gülümsemeyi seçmişti.

Tom ortaya çıktığında müzik durdu.

“Bu balo,” dedi Tom,
“daha iyi bir dünya hayal eden herkes için.”

Müzik başladı. Kuyruklar ritme kapıldı, patiler zarifçe hareket etti. Luna keman çalıyor, Mırmır balık şeklinde pastalar dağıtıyordu.

Tam o sırada, ay ışığı meydanın ortasına indi ve eski davetiyedeki sembol havada belirdi.

Bu, balonun kabul edildiğinin işaretiydi.

Tom’un Dileği

Herkes bir dilek fısıldadı.

Tom gözlerini kapattı ve şöyle dedi:
“Kimse hayal kurmaktan vazgeçmesin.”

Bir anda rüzgâr esti, yıldızlar sanki daha yakınlaştı.

Ertesi sabah balodan hiçbir süs kalmamıştı. Ama kasabada bir şey değişmişti. Kediler artık daha cesurdu, daha meraklıydı, daha neşeliydi.

Ve Tom mu?

Tom hâlâ yıldızları izliyor.
Çünkü o biliyor ki…

Bir yerde hayal kuran biri varsa, kedi balosu asla bitmez.