Bir varmış, bir yokmuş…
Gökyüzünde kocaman, yuvarlak bir Ay Dede yaşarmış. Her gece gülümseyerek dünyaya bakarmış. En çok da uyumakta zorlanan bebekleri severmiş.
Bir gece küçük Mina yatağında dönüp durmuş.
“Uyumak istemiyorum,” demiş minicik sesiyle.
Tam o sırada pencereye yumuşacık bir ışık düşmüş. Ay Dede bulutların arasından bakıyormuş.
“Merhaba küçük Mina,” demiş tatlı bir sesle.
“Ben sana ışığımı getirdim.”
Mina merakla tavşanlı yorganına sarılmış.
Ay Dede ışığını odanın içine serpiştirmiş. Oyuncak ayı parlamış, yıldızlı yastık pırıl pırıl olmuş.
Sonra gökyüzünden minik yıldızlar fısıldamış:
“Uyku vakti geldi şimdi,
Tatlı rüyalar gelsin diye.”
Mina gözlerini yavaşça kırpmış.
Ay Dede ona bir uyku masalı anlatmış:
“Bulutların üstünde pamuk gibi koyunlar zıplıyormuş…
Küçük kuşlar yuvalarında mışıl mışıl uyuyormuş…
Denizdeki minik balıklar bile sessizce dinleniyormuş…”
Mina’nın gözleri ağırlaşmış.
Annesi saçlarını okşamış.
Ay Dede son kez gülümsemiş:
“Ben her gece burada olacağım.”
Mina mışıl mışıl uykuya dalmış.
Gökyüzündeki yıldızlar da ona göz kırpmış.
Ve o geceden sonra Mina, Ay Dede’nin ışığını görünce huzurla uyumuş.
Mutlu son.
