Bir varmış, bir yokmuş… Uçsuz bucaksız, çiçek kokulu, kuş sesleriyle şarkı söyleyen Kocaman Orman’da herkesin tanıdığı bir kurt yaşarmış. Bu kurdun adı Kurt Kıtırmış. Eskiden çok oburmuş. Önüne ne gelse yemeye çalışır, sonra da “Of, çok yoruldum!” diyerek en yakın kayanın üstüne uzanırmış.
Bir gün sabah uyandığında aynadaki yansımasına bakmış.
“Aman Allah’ım! Göbeğim, kuyruğumdan önce gidiyor!” demiş.
Tam o sırada yaşlı Baykuş Bilge dallardan seslenmiş.
“Kurt Kıtır! Sağlıklı olmak istiyorsan biraz hareket etmeli, dengeli beslenmelisin.”
Kurt şaşırmış.
“Yani sadece yemek yemek yetmiyor mu?”
Baykuş gülmüş.
“Keşke öyle olsaydı!”
O gün Kurt Kıtır önemli bir karar vermiş.
“Artık diyet yapacağım!”
Bütün orman bu haberi duyunca kahkahaya boğulmuş.
Maymun Mino:
“Sen mi diyet yapacaksın? Ben de zürafa olacağım!”
Tavşan Zıpır:
“Yarın da balıklar bisiklete binecek galiba!”
Kurt hiç alınmamış.
“Göreceksiniz!”
Ertesi sabah erkenden koşuya çıkmış. Daha üçüncü dakikada dili bir metre dışarı çıkmış.
“Koşmak… biraz… zor… bir… spormuş…” diye nefes nefese konuşmuş.
Kirpi Pofuduk gülerek:
“Yavaş başla. Her işin bir zamanı vardır.”
Kurt bu öğüdü dinlemiş.
Sonraki günlerde kısa yürüyüşler yapmış, dere kenarında esneme hareketleri öğrenmiş, bol su içmiş ve meyve toplamaya başlamış.
Ama canı tatlı istediğinde işler karışıyormuş.
Bir gün Bal Arısı Bızbız’ın yaptığı balları görünce gözleri parlamış.
“Bir kaşık yesem bir şey olmaz…”
Tam uzanacakmış ki arılar hep bir ağızdan:
“Bir kaşık, iki kaşık olur!”
Kurt elini çekmiş.
“Haklısınız.”
Bir hafta sonra sincaplar fındık şöleni düzenlemiş.
Kurt sofraya oturmuş.
Bir fındık…
İki fındık…
Üç fındık…
Tam ellinci fındığa uzanırken Mino bağırmış.
“Kurt! Diyetin uyuyor!”
Kurt hemen durmuş.
“Haklısın! Karnım doyduysa fazlasına gerek yok.”
Ormandaki herkes şaşkınlıkla birbirine bakmış.
Eskiden durmayı bilmeyen Kurt artık kendini kontrol edebiliyormuş.
Aradan günler geçmiş.
Kurt Kıtır artık daha enerjik olmuş.
Eskisi gibi yürürken “Puf… Of…” demiyor, neşeyle koşabiliyormuş.
Bir gün küçük tilki sormuş:
“Kurt Amca, diyet yapmak çok zor mu?”
Kurt gülmüş.
“Aç kalmak değil, doğru seçim yapmak önemli.”
Baykuş Bilge başını sallamış.
“İşte gerçek bilgelik budur.”
Bunun üzerine bütün orman “Sağlıklı Yaşam Şenliği” düzenlemiş.
Ayılar dans etmiş.
Tavşanlar ip atlamış.
Sincaplar ağaçtan ağaca yarışmış.
Kirpiler mini futbol maçı yapmış.
Kurt ise hakem olmuş.
Ama maç sırasında kahkahalar yükselmiş.
Çünkü düdük yerine yanlışlıkla havlamaya başlamış.
“Auuuu… Pardon! Fiiit!”
Ormandakiler gülmekten yerlere yatmış.
O günden sonra Kurt Kıtır’ın yeni lakabı “Fit Kurt” olmuş.
Artık kimse onunla alay etmiyormuş.
Çünkü herkes anlamış ki gerçek güç, çok yemek yemek değil; sağlıklı yaşamak, sabırlı olmak ve kendini kontrol edebilmekmiş.
Kurt da her gün çocuklara şu sözü söylermiş:
“Küçük ama doğru adımlar, en büyük değişimleri başlatır.”
Ve Kocaman Orman’da yaşayan bütün hayvanlar, dengeli beslenmeyi, hareket etmeyi ve paylaşmayı öğrenerek mutlu bir şekilde yaşamışlar.
Gökten üç elma düşmüş Biri sağlıklı yaşamayı öğrenen çocuklara, biri sabretmeyi bilenlere, biri de bu masalı gülümseyerek okuyanlara…
