Bir zamanlar yemyeşil tepelerin arasında, rengârenk çiçeklerle çevrili küçük bir kasabada Jerry adında meraklı bir fare yaşarmış. Jerry’nin en büyük özelliği, yeni şeyler öğrenmeyi ve başkalarına yardım etmeyi çok sevmesiydi. Evindeki eski kitapları karıştırır, büyüklerinden duyduğu hikâyeleri dikkatle dinler ve her gün kendine yeni bir bilgi katarmış.
Bir sonbahar sabahı, gökyüzünü gri bulutlar kaplamış. Yağmur damlaları usul usul düşerken Jerry pencereden dışarı bakıyormuş. Derken derenin kenarında yaşayan minik tavşan Mino’nun telaşla koştuğunu görmüş.
“Mino, neden bu kadar üzgünsün?” diye sormuş Jerry.
Mino içini çekerek, “Derenin karşısındaki büyük meşe ağacının altında yaşayan dostlarımız günlerdir buraya gelemiyor. Yağmur yüzünden dere kabardı. Onlara yiyecek götürmek istiyorum ama geçemiyorum.” demiş.
Jerry biraz düşünmüş. Evin içinde dolaşırken anneannesinin yıllardır sakladığı eski ama sağlam bir battaniyeyi görmüş. Battaniye kalın dokuluymuş ve suyu kolay kolay içine çekmiyormuş.
“Belki bu battaniyeden küçük bir gemi yapabiliriz.” demiş.
Önce acele etmek istememişler. Jerry, baykuş öğretmen Bilge’ye danışmış. Bilge Baykuş gülümseyerek, “Bir işe başlamadan önce plan yapmak en önemli adımdır.” demiş.
Bunun üzerine Jerry, Mino ve diğer arkadaşları birlikte çalışmaya başlamış. Battaniyenin köşelerini dikkatlice bağlamışlar. İnce dallardan destekler yapmışlar. Kuru ağaç kabuklarından kürek hazırlamışlar. Herkes kendi yapabileceği işi üstlenmiş.
Sincap ceviz iplerini getirmiş.
Kirpi sağlam dalları toplamış.
Köstebek yumuşak toprağı düzelterek gemiyi suya indirmelerine yardım etmiş.
Kaplumbağa ise sabırla herkese yol göstermiş.
Sonunda battaniye küçük ama sağlam bir gemiye dönüşmüş.
Jerry, “Herkes hazır mı?” diye sormuş.
“Hazırız!” diye hep birlikte cevap vermişler.
Battaniye Gemisi usulca dereye bırakılmış. Jerry ve Mino dikkatlice kürek çekmeye başlamış. Yol boyunca su bazen hızlanıyor, bazen de küçük dalgalar gemiyi sallıyormuş. Fakat Jerry korkmamış. Çünkü birlikte hareket ettiklerinde işlerin daha kolay olduğunu biliyormuş.
Karşı kıyıya ulaştıklarında dostları onları sevinçle karşılamış. Küçük kuşlar, sincaplar ve kirpiler getirilen yiyecekleri paylaşırken yüzleri mutlulukla parlıyormuş.
Tam geri dönecekleri sırada yaşlı kaplumbağa, “Paylaşmanın en güzel yanı, mutluluğun çoğalmasıdır.” demiş.
Jerry bu sözü hiç unutmamış.
Dönüş yolunda rüzgâr biraz kuvvetlenmiş. Battaniye Gemisi hafifçe savrulmuş. Jerry hemen arkadaşlarına seslenmiş:
“Kimse panik yapmasın. Hepimiz sakin olursak çözüm bulabiliriz.”
Mino kürekleri dengeli kullanmış. Kirpi geminin ağırlığını dengelemiş. Hep birlikte dikkatlice ilerleyerek güvenle kıyıya ulaşmışlar.
Kasabaya döndüklerinde herkes onları alkışlamış. Fakat Jerry, “Bu başarı benim değil, hepimizin başarısı.” demiş.
O günden sonra Battaniye Gemisi sadece bir ulaşım aracı olmamış. Çocuk hayvanlar onunla yardımlaşmayı, plan yapmayı ve birlikte çalışmanın önemini öğrenmişler. Bilge Baykuş her hafta onların yanında küçük eğitimler düzenlemiş. Bazen doğayı korumayı anlatmış, bazen dürüst olmanın değerini, bazen de sabırlı davranmanın insanı başarıya ulaştıracağını örneklerle göstermiş.
Jerry de öğrendiği her bilgiyi arkadaşlarıyla paylaşmış. Çünkü bilginin paylaşıldıkça büyüdüğünü anlamıştı.
Aradan aylar geçmiş. Eski battaniye artık biraz yıpranmış. Jerry onu çöpe atmak yerine yeni bir fikir bulmuş. Battaniyeyi küçük parçalara ayırıp kuşlar için sıcak yuvalar hazırlamışlar. Böylece hiçbir eşya israf edilmemiş.
Bilge Baykuş onları görünce gülümseyerek şöyle demiş:
“Gerçek zenginlik, sahip olduklarını akıllıca kullanabilmektir.”
Kasabanın bütün çocukları Jerry’nin bu davranışından ilham almış. Artık eski eşyaları hemen atmak yerine nasıl değerlendirebileceklerini düşünüyorlarmış. Birlikte geri dönüşüm kutuları hazırlamışlar, çevreyi temiz tutmuşlar ve ihtiyaç sahiplerine yardım etmeyi alışkanlık hâline getirmişler.
Jerry ise her akşam yıldızlara bakıp şunu söylermiş:
“İyilik küçük bir fikirle başlar, birlikte çalışınca kocaman bir mutluluğa dönüşür.”
O günden sonra Battaniye Gemisi’nin hikâyesi dilden dile anlatılmış. Bu masalı dinleyen her çocuk, paylaşmanın, yardımlaşmanın, sabırlı olmanın, plan yapmanın ve doğayı korumanın ne kadar önemli olduğunu öğrenmiş.
Ve masalın sonunda herkes şu sözü hatırlarmış:
“Birlikte çalışan, paylaşan ve iyilik yapan kalpler, en güçlü gemilerden bile daha sağlamdır. Çünkü gerçek güç sevgi, bilgi ve dayanışmadadır.”
Onlar da mutlu, huzurlu ve birbirlerine destek olarak uzun yıllar yaşamışlar.
Masal burada bitmiş, geriye ise çocukların yüreğinde iyiliğin ve paylaşmanın ışığı kalmış.
